ნავით პრინცების კუნძულებისკენ:

ნიობეს მზის ჩასვლის თავგადასავალი სტამბოლიდან

არის მოგზაურობები, რომლებშიც დანიშნულების ადგილი გამოცდილების მხოლოდ ნახევარია.

ჩემთვის სტამბოლიდან პრინცების კუნძულებისკენ ნავით მგზავრობა სწორედ ასეთი მოგზაურობა იყო.

როდესაც ნავი ნელ-ნელა შორდებოდა ქალაქს, გარეთ ვიდექი და ზღვის ნიავს სახეზე ვგრძნობდი. სტამბოლის ხმაური თითქოს უკან ქრებოდა და მის ადგილს წყლის მშვიდი ხმა და ნავის მომდევნელი თოლიების ძახილი იკავებდა.

ერთ წამს ყველაფერი საოცრად მშვიდი გახდა.

სიმითი თოლიებისთვის

რა თქმა უნდა, მოგზაურობით მხოლოდ მე არ ვტკბებოდი.

თოლიებს თითქოს ზუსტად ესმოდათ, რა ხდებოდა. როდესაც მგზავრები მათკენ სიმითის ნაჭრებს იშვერდნენ, ფრინველები ნავის გვერდით დაფრინავდნენ და თავიანთი შანსის მოლოდინში იყვნენ, რომ ლუკმა ჩაეგდოთ.

ღიმილს ვერ ვიკავებდი.

ამ სცენაში რაღაც საოცრად თურქული იყო — ზღვა, ნავი, თოლიები და ჰაერში გამქრალი ახლად გამომცხვარი სიმითი.

კამერა მზად მქონდა, მაგრამ იმ მომენტმა somehow ნებისმიერ ფოტოზე უკეთესი შთაბეჭდილება დატოვა.

პრინცების კუნძულებზე ჩასვლა

როდესაც კუნძულებს მივუახლოვდით, სტამბოლის გადატვირთულ ცათამბჯენებს თანდათან სრულიად განსხვავებული გარემო ჩაენაცვლა.

პრინცების კუნძულები მშვიდი იყო, თითქმის თითქოს სხვა სამყაროს ეკუთვნოდა.

ქუჩებს ულამაზესი ძველი ხის სახლები მიუყვებოდა, რომელთა დიდ ნაწილს ბაღები და ხეები აკრავდა. მათი არქიტექტურა თითქოს სხვა სტამბოლის ისტორიებს ჰყვებოდა — ელეგანტური ხის აივნები, ფერადი დარაბები და სახლები, რომლებიც თაობების მოსვლასა და წასვლას მშვიდად ადევნებდნენ თვალს.

შემდეგ კი კიდევ უფრო გასაოცარი რამ შევნიშნე.

იქ მანქანები არ იყო.

არც საცობები.

არც საყვირების ხმა.

არც ჩქარობა.

სტამბოლში გატარებული დროის შემდეგ ეს პატარა სასწაულს ჰგავდა.

ძრავებისა და მოძრაობის ხმაურის ნაცვლად ქუჩებში ისმოდა ნაბიჯების, ველოსიპედების, ზღვისა და ხანდახან მოსული საუბრის ხმა.

სტამბოლის განსხვავებული მხარე

მზის ჩასვლისას კუნძულზე სეირნობა, ალბათ, ჩემი საყვარელი ნაწილი იყო.

სინათლე უფრო რბილი და თბილი ხდებოდა. ხის სახლები საღამოს მზეზე თითქოს ანათებდა, ზღვა კი ცის ცვალებად ფერებს ირეკლავდა.

მივხვდი, რომ ნაბიჯს ვანელებდი.

არსად მეჩქარებოდა.

ზოგჯერ მოგზაურობა რაც შეიძლება ბევრი ადგილის ნახვას არ ნიშნავს. ზოგჯერ ის ადგილის პოვნას ნიშნავს, სადაც უბრალოდ სუნთქვა და იქ ყოფნით ტკბობა შეგიძლია.

პრინცების კუნძულებმა ზუსტად ასეთი განცდა მომცა.

მზის ჩასვლა ზღვაზე

როდესაც მზემ ჩასვლა დაიწყო, მშვიდი ადგილი ვიპოვე, საიდანაც წყლისკენ გახედვა შეიძლებოდა.

ცის ფერები წუთიდან წუთამდე იცვლებოდა — ლურჯი ოქროსფერი ხდებოდა, ოქროსფერი — ნარინჯისფერი, ბოლოს კი ვარდისფერის უფრო ნაზი ტონები ჩნდებოდა.

ჰორიზონტზე მოძრავი ნავები უზარმაზარი ზღვის ფონზე პაწაწინა ჩანდა.

უცებ მივხვდი, რატომ ბრუნდებიან ადამიანები ამ კუნძულებზე ისევ და ისევ.

ისინი საკმარისად ახლოსაა სტამბოლთან, რომ აქ მარტივად გაექცე ქალაქს, თუმცა საკმარისად შორსაც, რათა იგრძნო, რომ სრულიად სხვა ადგილას იმოგზაურე.

Travel Inn Turkey-მ მოგზაურობაზე იზრუნა

ერთმა რამემ ეს პატარა თავგადასავალი ჩემთვის კიდევ უფრო მარტივი გახადა.

Travel Inn Turkey-მ გამოცდილება მზის ჩასვლის ტურის სახით დაგეგმა, რაც მოიცავდა სტამბოლში აყვანასა და უკან მიყვანას.

ეს იმას ნიშნავდა, რომ არ უნდა მეფიქრა გამგზავრების ადგილამდე მისვლაზე, საცხოვრებელში დასაბრუნებელი ტრანსპორტის ორგანიზებაზე ან საღამოს განრიგების შემოწმებაზე.

უბრალოდ შემეძლო, გამოცდილებით დავმტკბარიყავი.

ზოგჯერ მოგზაურობისას სწორედ ეს გინდა — სხვამ იზრუნოს დეტალებზე, სანამ შენ მოგონებებზე კონცენტრირდები.

ჩემთვის კი ეს მოგონება მარტივი იყო:

ნავი.

სახეზე მონაბერი გრილი ნიავი.

სიმითის მდევარი თოლიები.

ულამაზესი ხის სახლები.

მშვიდი ქუჩები მანქანების გარეშე.

და მზის ჩასვლა, რომელიც ნელ-ნელა მარმარილოს ზღვაში ქრებოდა.

კიდევ წავიდოდი?

რა თქმა უნდა.

პრინცების კუნძულებმა შემახსენა, რომ ყველაზე დასამახსოვრებელი გამოცდილებები ყოველთვის რთული არ არის.

ყოველთვის არც გრძელი მოგზაურობა გჭირდება და არც არაჩვეულებრივი თავგადასავალი.

ზოგჯერ უბრალოდ საჭიროა, სტამბოლის ხმაურიანი ქუჩები უკან მოიტოვო, ნავზე ახვიდე და ზღვას მისცე საშუალება, მშვიდ ადგილას წაგიყვანოს.

და, ალბათ, შემდეგ ჯერზე თოლიებისთვის სიმითის უფრო დიდ ნაჭერს წამოვიღებ.

— ნიობე