Duke marrë anijen për në Ishujt e Princeshëve:

Shpëtimi i Diellit të Fundit të Niobe-s nga Stambolli

Ekzistojnë disa udhëtime ku destinacioni është vetëm gjysma e përvojës.

Për mua, të merrje anijen nga Stambolli drejt Ishujve të Princeshëve ishte një nga ato udhëtime.

Ndërsa anija lëvizte ngadalë larg qytetit, unë qëndroja jashtë dhe lejoja erën detare të më prekte fytyrën. Zhurma e Stambollit dukej se kishte mbetur pas meje, zëvendësuar nga tingulli i butë i ujit dhe thirrjet e pelikanëve që ndiqnin anijën.

Për një moment, gjithçka ndihej mrekullisht e qetë.

Një Simit për Pelikanët

Natyrisht, nuk isha unë i vetmi që po shijonte udhëtimin.

Pelikanët dukeshin se e dinin saktësisht çfarë po ndodhte. Ndërsa udhëtarët mbajtën copa simiti drejt tyre, zogjtë fluturuan pranë anijes, duke pritur rastin për të kapur një gllënjë.

Nuk mundesha të mos buzëqeshja.

Ishte diçka mrekullisht turke në skenë — deti, anija, pelikanët dhe një simit i freskët që zhdukej në ajër.

Kisha kamerën time gati, por diku ajo moment ndihej më mirë se çdo fotografi.

Arrija tek Ishujt e Princeshëve

Ndërsa u afruam te ishujt, panorama e zënë e Stambollit gradualisht u zëvendësua nga diçka krejtësisht e ndryshme.

Ishujt e Princeshëve ndiheshin paqësorë, pothuajse si një botë tjetër.

Rrugët ishin të rreshtuara me shtëpi të bukura prej druri të vjetër, shumë prej të cilave ishin të rrethuara nga kopshte dhe pemë. Arkitektura e tyre dukej sikur tregonte historia të një Stambolli tjetër — ballkone elegante prej druri, dritare me pershina me ngjyra dhe shtëpi që kishin vështruar me qetësi gjeneratat që vinin dhe shkonin.

Dhe pastaj vura re diçka edhe më të habitshme.

Nuk kishte makina.

Nuk kishte trafik.

Nuk kishte klaksona.

Nuk kishte nxitim.

Pas kalimit të kohës në Stamboll, kjo ndihej si një mrekulli e vogël.

Në vend të motorëve dhe trafikut, kishte tingullin e hapat, biçikletave, detit dhe bisedave të rralla që lundronin përmes rrugëve.

Një Faqe Tjetër e Stambollit

Vërtetimi rreth ishullit në perëndim të diellit ishte ndoshta pjesa ime e preferuar.

Drita bëhej më e butë dhe më e ngrohtë. Shtëpitë prej druri dukeshin sikur ndizeshin në diellin e mbrëmjes, ndërsa deti reflektonin ngjyrat e ndryshueshme të qiellit.

Më gjeta veten duke ngadalësuar hapin.

Nuk kishte asnjë vend ku duhej të nxitohesha.

Ndonjëherë udhëtimi nuk është për të parë sa më shumë vende të jetë e mundur. Ndonjëherë është për të gjetur një vend ku thjesht të frymësh dhe të shijosh qëndrimin aty.

Ishujt e Princeshëve më dhunuan pikërisht atë ndjesi.

Perëndim Dielli Mbi Det

Ndërsa dielli filloi të perëndonte, gjeva një vend të qetë për të parë prapa drejt ujit.

Ngjyrat e qiellit ndryshonin çdo minutë — blu që bëhej artë, artë që bëhej portokalli dhe në fund nuancat më të buta të rozës.

Anijet që lëviznin në horizont dukeshin të vogla kundrejt detit të madhështor.

Në mënyrë të papritur kuptova pse njerëzit kthehen përsëri dhe përsëri tek këta ishuj.

Ato janë aq afër Stambollit sa për një ikje të lehtë, por aq larg sa të të bëjnë të ndihesh sikur ke udhëtuar në një vend krejtësisht të ndryshëm.

Travel Inn Turkey U Merret Me Udhëtimin

Një gjë e bëri këtë aventurë të vogël edhe më të lehtë për mua.

Travel Inn Turkey kishte organizuar përvojën si një tur perëndimi dielli, duke përfshirë marrjen dhe kthimin në Stamboll.

Kjo do të thotë se nuk duhej të shqetësohesha se si të arrija në pikën e nisjes, të organizoja transportin e kthimit te akomodimi im ose të kaloja mbrëmjen duke kontrolluar oraret.

Mundja thjesht të shijoja përvojën.

Ndonjëherë kjo është pikërisht ajo që dëshiron kur udhëton — dikush tjetër të merret me detajet ndërsa ti fokusohesh kujtimeve.

Dhe për mua, kujtimi ishte i thjeshtë:

Një anije.

E ftohtë e erës në fytyrën time.

Pelikanë që ndiqnin simitin.

Shtëpi të bukura prej druri.

Rrugë të qeta pa makina.

Dhe një perëndim dielli që zhdukej ngadalë në Detin e Marmarasë.

A Do Kthehesha Përsëri?

Me siguri.

Ishujt e Princeshëve më kujtuan se disa nga përvojat më të paharrueshme nuk kanë nevojë të jenë të komplikuara.

Nuk ka nevojë gjithmonë për një udhëtim të gjatë ose një aventurë të jashtëzakonshme.

Ndonjëherë, thjesht duhet të lësh pas rrugët e zëna të Stambollit, të hynë në një anije dhe ta lësh detin të të çojë në një vend paqësor.

Dhe ndoshta herën tjetër, do të sjell një copë më të madhe simiti për pelikanët.

— Niobe