Έφτασα στην Αλάνια με ένα απλό σχέδιο:
Να δω τη θάλασσα.
Λοιπόν… τεχνικά, είχα και ένα σκάφος.
Και μόλις κάθισα πάνω του, βλέποντας την Αλάνια να χάνεται αργά πίσω μου, αποφάσισα ότι αυτή ήταν ακριβώς η μέρα που χρειαζόμουν.
Χωρίς βιασύνη.
Χωρίς έλεγχο του χάρτη κάθε πέντε λεπτά.
Χωρίς απορίες για ποια παραλία να επισκεφτώ μετά.
Μόνο γαλαζοπράσινα νερά, ήλιο, άνετο σκάφος και περιστασιακές πολύ σοβαρές συζητήσεις μαζί μου αν ήταν ώρα για άλλη μια βουτιά.
Σπόιλερ: ήταν πάντα ώρα για άλλη μια βουτιά.
Το καλύτερο κομμάτι ήταν να ανακαλύπτεις μικρά κομμάτια της Μεσογειακής ακτογραμμής από το νερό. Κάποιοι τόποι απλώς φαίνονται διαφορετικά όταν τους βλέπεις από σκάφος.
Οπότε, αν βρίσκεσαι ήδη στην Αλάνια, βάλ' το αυτό στη λίστα σου.
Φέρε το μαγιό σου.
Φέρε την πετσέτα σου.
Φέρε αντηλιακό.
Και ίσως φέρε λίγο όρεξη για μεσημεριανό.
Άφησε τα υπόλοιπα στους επαγγελματίες.
Γιατί αύριο έχω άλλο ένα σχέδιο.
Θα εξερευνήσω την ίδια την Αλάνια.
Και γνωρίζοντας εμένα, πιθανότατα θα χαθώ κάπου στο δρόμο.
— Νιόπη