ნიობე აღმოაჩენს აივალიკს Travel Inn Turkey-სთან ერთად

ყველა მირჩევდა, აივალიკში ეწვიე.

არავინ მითხრა, რომ იქ შეიძლებოდა დავკარგულიყავი.

და, გულწრფელად რომ ვთქვა, ძალიან მიხარია, რომ არ მითხრეს.

რადგან ხანდახან საუკეთესო სამოგზაურო ისტორიები მაშინ იწყება, როცა გეგმას წყვეტ.

აივალიკში ერთი მარტივი იდეით ჩავედი: ვისეირნო, აღმოვაჩინო ქალაქი, რამე გემრიელი ვჭამო და ვნახო, რა მოხდება.

Travel Inn Turkey უკვე მოამზადებდა ყველა მნიშვნელოვან დეტალს. მარშრუტი, ადგილები, რაც უნდა მცოდნოდა, ყველაფერი მზად იყო.

ერთადერთი, რისთვისაც ვერ მოემზადებოდნენ, იყო ის, რომ ნიობე დაიკარგებოდა.

და სწორედ აქ დაიწყო სიამოვნება.

ჩემი პირველი სეირნობა აივალიკში

აივალიკი მაშინვე განსხვავებული იყო.

ვიწრო ქუჩები, ძველი ქვის შენობები, პატარა კაფეები, მცირე მაღაზიები და მშვიდი ეგეოსური ატმოსფერო მაიძულებდა, შემენელებინა ტემპი.

ვირბენდი არა, ვსეირნობდი.

ვუყურებდი შენობებს.

ვუყურებდი ხალხს.

ვუყურებდი აბსოლუტურად ყველაფერს.

და, ბუნებრივია, გარკვეული დროის შემდეგ...

აღარ ვიცოდი, სად ვიყავი.

იდეალურია.

სწორედ მაშინ აღმოვაჩინე თურქეთში მოგზაურობის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ:

თუ არ იცი, სად ხარ, ვინმეს მიმართე.

ამიტომ ერთ პატარა ყავის ადგილას ვიპოვე მოხუცი ბატონი, რომელიც იქ იჯდა, და მივუახლოვდი.

ვკითხე, რამდენი ადამიანი ცხოვრობდა ამ რაიონში.

შემდეგ დავუსვი შეკითხვა, რომელმაც, როგორც ჩანს, უფრო გრძელ საუბარს გზა გაუხსნა:

„აქ სკოლა არის?“

მან გაიღიმა და ახსნა დაიწყო.

მე ვუსმენდი.

და შემდეგ მოვიდა თურქული ჩაი.

ერთმა ფინჯან ჩაიმ ჩემი დღე შეცვალა

მან ჩაი შემომთავაზა.

რა თქმა უნდა, მივიღე.

ერთად ვისხედით, მაშინაც კი, როცა ახლა გავიცანით ერთმანეთი.

ეს ერთ-ერთი იმ რამეთაგანია, რაც თურქეთში მოგზაურობაში მიყვარს.

ერთი ფინჯანი çay შეიძლება გადაიქცეს საუბრად, მომავალ ხანგრძლივ მეგობრობად ან უბრალოდ ადამიანურ კავშირის პატარა მომენტად.

შემდეგ მან მეორე ფინჯანიც შემომთავაზა.

დიდი შეცდომა დავუშვი.

უარი ვუთხარი.

პირველი ფინჯნით უკვე გავძოღე!

მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ ჩემი „არა, მადლობა“ არ იქნა ისე გაგებული, როგორც მიზნად ვისახავდი.

იგი გულნატკენად გამოიყურებოდა.

უცებ გავიაზრე რაღაც:

სტუმართმოყვარეობა ხანდახან მხოლოდ რაღაცის შეთავაზება კი არ არის, არამედ რაღაცის გაზიარებაა.

მისთვის მეორე ჩაი პრობლემა არ იყო.

ეს მისი კეთილი ჟესტის კიდევ ერთი მომენტი იყო.

ამიტომ გავუღიმე და ვისწავლე ჩემი პატარა აივალიკური გაკვეთილი:

როცა თურქი ბაბუა ჩაის გთავაზობს, კარგად იფიქრე, სანამ უარს იტყვი!

იქნებ მიიღო ჩაი.

იქნებ დალიო ორი ყლუპი.

იქნებ კიდევ ათი წუთი ისაუბრო.

რადგან ჩაი ყოველთვის არ არის მთავარი.

მთავარია განცდა, რომელიც მას უკავშირდება.

თურქული სტუმართმოყვარეობა, რომელსაც დავიმახსოვრებ

ეს პატარა შეხვედრა თურქულ სტუმართმოყვარეობაზე დამაფიქრა.

შეიძლება უცხოდ მოხვიდე და რამდენიმე წუთში ვიღაც გკითხავდეს, საიდან ხარ, ისადილე თუ არა, საით მიდიხარ და გჭირდება თუ არა დახმარება.

ამაში არის რაღაც ძალიან გულუხვი.

მოგზაურობა არ არის მხოლოდ ძეგლები და ფოტოები.

ზოგჯერ ეს არის ადამიანის გვერდით ჯდომა, რომელიც არასდროს გინახავს, ჩაის სმა და რამდენიმე სიტყვის გაცვლა, მიუხედავად იმისა, რომ სხვადასხვა ენაზე ლაპარაკობთ.

და ზოგჯერ ერთმანეთს სრულად ვუგებთ მაშინაც, როცა ბევრი სიტყვა არ გვჭირდება.

სწორედ ასეთ მოგონებას მინდა სახლში წამოვიღო.

და შემდეგ შევედი „მეჩეთში“...

ჩემი შემდეგი თავგადასავალი კიდევ უკეთესი იყო.

დავინახე ლამაზი ისტორიული შენობა და ვიფიქრე:

„აჰ, მეჩეთი. შევიდეთ შიგნით.“

ამიტომ მის მიმართულებით წავედი.

მხოლოდ მაშინ აღმოვაჩინე, რომ ამბავი ისე არ იყო, როგორც მოველოდი.

აივალიკი ისეთი ადგილია, სადაც ისტორიამ კულტურის ფენები დატოვა. აივალიკში ზოგიერთი ყოფილი ბერძნული მართლმადიდებელი ეკლესია მოგვიანებით მეჩეთად გადაკეთდა. ერთ-ერთი ცნობილი მაგალითია წმინდა გიორგი, დღეს ცნობილი როგორც Cinarli Mosque.

უცებ ჩემი პატარა შეცდომა შეცდომად აღარ მეჩვენებოდა.

ეს იყო ისტორიის გაკვეთილი.

აივალიკის შენობები ყვება ამბებს იმ თემების შესახებ, რომლებიც აქ ცხოვრობდნენ, ცვლილებებზე, რომლებიც მოხდა, და კულტურულ მემკვიდრეობაზე, რომელიც დღემდე ჩანს.

მე ადგილის საძებნელად მოვედი.

სანაცვლოდ ისტორია ვიპოვე.

შემდეგ მოვიდა საჭმელი

რა თქმა უნდა, ნიობე თურქულ დანიშნულების ადგილას საჭმლის შესწავლის გარეშე ვერ იმოგზაურებს.

ეს უკიდურესად უპასუხისმგებლო იქნებოდა.

აივალიკი და მისი სიახლოვეს მდებარე ჩუნდა ცნობილია ეგეოსური სამზარეულოთი, განსაკუთრებით ზეითუნის ზეთის კერძებით, ადგილობრივი მწვანილით, მეზეთი, ზღვის პროდუქტებით და ცნობილი აივალიკური ტოსტით.

ამიტომ ადგილობრივი კერძები გავსინჯე და რეგიონის კიდევ ერთი მხარე აღმოვაჩინე.

ახალი არომატები.

ზეითუნის ზეთი.

ადგილობრივი მწვანილი.

ზღვის პროდუქტები.

და ისეთი საჭმელი, რომელიც აიძულებს თქვა:

„ერთი კიდევ ავიღებ.“

რაც, როგორც ყველამ ვიცით, ყოველი წარმატებული კულინარიული თავგადასავლის დასაწყისია.

რატომ დარჩა აივალიკი ჩემში

აივალიკი ლამაზია, მაგრამ არა მხოლოდ შენობებისა თუ სანაპიროს გამო.

ის ლამაზია ატმოსფეროს გამო.

ძველი ქუჩები.

ქვის სახლები.

კაფეები.

ზღვა.

საჭმელი.

ისტორია.

და, ჩემთვის ყველაზე მთავარი, ხალხი.

ოფიციალური მუნიციპალიტეტი აღწერს ჩუნდას, აივალიკის ტერიტორიის ნაწილს, როგორც დანიშნულების ადგილს, რომელიც ცნობილია თავისი ბუნებრივი სილამაზით, ისტორიული ხასიათით, ადგილობრივი სამზარეულოთი და კულტურული მემკვიდრეობით.

მაგრამ მე აღმოვაჩინე რაღაც, რაც ვერცერთი გზამკვლევი ვერ ახსნიდა.

აივალიკი ადგილია, სადაც შეგიძლია გეგმით მოხვდე და ისტორიით წახვიდე.

უკან, სტამბოლში

საბოლოოდ, დრო დადგა, სტამბოლში დამებრუნებინა.

ვისეირნე.

ვიარე.

ვჭამე.

შემთხვევით არასწორად გავიგე ისტორიული შენობა.

გავიცანი ბაბუა, რომელსაც ჩემი დალევა შეუძლებელი ჩაის მეტს შემომთავაზებდა.

და, რაც მთავარია, გამოვცადე ერთ-ერთი ის დღე, რომელიც მოგზაურობის დასრულების შემდეგაც დიდხანს რჩება შენს გონებაში.

აივალიკი ტელეფონში ფოტოებით დავტოვე.

მაგრამ ფოტოები ყველაზე მნიშვნელოვანი სუვენირები არ იყო.

მახსოვს ჩაი.

საუბარი.

ღიმილი.

მოულოდნელი ისტორია.

საჭმელი.

და განცდა, რომ მოკლე ხნით, უცხო არ ვიყავი.

უბრალოდ მოგზაური ვიყავი, რომელიც როგორღაც თურქულ ყავის ადგილას მოხვდა და ბაბუასთან ცხოვრებაზე საუბრობდა.

და ალბათ სწორედ ამაშია მოგზაურობის არსი.

არა ყოველთვის სწორი ქუჩის პოვნა.

არა ყოველთვის სრულყოფილი მარშრუტის მიყოლა.

ზოგჯერ...

დაკარგვა სწორედ ის გზაა, რომლითაც ადგილს პოულობ, რომელსაც ეძებდი.

აივალიკმა სიურპრიზები მომცა.

მე, ნიობემ, კი დაკარგვა.

მოდი და აღმოაჩინე თურქეთი ჩემთან ერთად.

Travel Inn Turkey — შენი მოგზაურობა, შენი ისტორია, შენი თურქეთი.