ნიობეს ნაკლებად ცნობილი ადგილები თურქეთში

ცნობილ ადგილებსა და იმ ადგილებს შორის, რომლებზეც არავის არაფერი უთქვამს, თურქეთი თავის საიდუმლოებებს ინახავს.

თურქეთის შესახებ რაღაც აღმოვაჩინე.

ის ყოველთვის არ ცდილობს, რომ იპოვონ.

ზოგჯერ ძველი ხის კარს მიღმა იმალება. ზოგჯერ სტამბოლის ვიწრო ქუჩის ბოლოში გელოდება. ზოგჯერ კი ბორცვზე მშვიდადაა მოკალათებული, როცა ქვემოთ ათასობით მოგზაური მიიჩქარის.

ხანდახან კი, თუ გაგიმართლა, პატარა მაღაზიის გარეთ მჯდომი ბებია თითს გაიშვერს და გეტყვის:

„იმ გზით წადი. იქ რაღაც მშვენიერია.“

ასე დაიწყო ჩემი თავგადასავლები.

მე ნიობე ვარ და რუკის მიხედვით ყოველთვის არ ვმოგზაურობ.

სინამდვილეში, აღმოვაჩინე, რომ რუკებს საკმაოდ მბრძანებლური ხასიათი აქვთ.

ისინი გეუბნებიან, სად უნდა წახვიდე.

მე კი მირჩევნია აღმოვაჩინო, სად მინდა წასვლა.

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჩემს საიდუმლო თურქეთში.

თურქეთი ცნობილი ადგილების მიღმა

რა თქმა უნდა, თურქეთს თავისი ცნობილი საგანძურიც აქვს.

სტამბოლში აია-სოფია, ცისფერი მეჩეთი და დიდი ბაზარია. კაპადოკიაში — ზღაპრული საკვამურები და საჰაერო ბუშტები. ეფესოში — დიდებული უძველესი ქუჩები. ფამუქალე კი ანატოლიის მზის ქვეშ თეთრად ბრწყინავს.

ისინი ნამდვილად იმსახურებენ თავიანთ დიდებას.

მაგრამ რა ხდება, როცა მარჯვნივ კი არა, მარცხნივ შეუხვევ?

მაშინ თურქეთი სხვანაირი ხდება.

შეიძლება პატარა სამეზობლო მეჩეთი აღმოაჩინო, სადაც იმამმა ყველას სახელი იცის.

საცხობი, საიდანაც ახლად გამომცხვარი პურის სურნელი ქუჩაში იღვრება.

თანამედროვე შენობებს შორის დამალული უძველესი კედელი.

კაფე, სადაც თითქოს არავინ ჩქარობს.

სოფელი, სადაც ერთი და იგივე ოჯახი უკვე თაობებია რაღაცას ამზადებს.

მივიწყებული ქვა, რომელიც ჩვეულებრივად გამოიყურება, სანამ ვინმე მის ამბავს არ მოგიყვება.

და უცებ ხვდები:

თურქეთი უბრალოდ კი არ მოგინახულებია — ის აღმოაჩინე.

ჩემი სტამბოლი

სტამბოლს განსაკუთრებით კარგად გამოსდის საიდუმლოებების შენახვა.

მეგონა, ქალაქს ვიცნობდი.

ერთ დღეს კი დავიკარგე.

ეს ჩემს გეგმებში არ შედიოდა.

მიზანი მქონდა.

თავდაჯერებულობაც მქონდა.

წარმოდგენაც კი არ მქონდა, საით მივდიოდი.

აღმოვაჩინე ავტობუსები, შატლის ავტობუსები, ტაქსები, მეტროს ხაზები, მეტრობუსი, ტრამვაი და მიწისქვეშა სადგურები, რომლებიც თითქოს ვიღაცას მოგზაურების გამოცდა სურდა და ისე ჰქონდა დაპროექტებული.

და მერე იყო გასასვლელები.

აჰ, სტამბოლის მეტროს გასასვლელები.

მიწისქვეშ ჩადიხარ და გგონია, რომ იცი, სად ხარ.

ზედაპირზე ამოდიხარ და უცებ ფიქრობ, სხვა ქალაქში ხომ არ აღმოჩნდი შემთხვევით.

მაგრამ სტამბოლს კიდევ ერთი საიდუმლო აქვს:

მისი ხალხი.

როცა მიწისქვეშ დავიბენი, ხალხი შეჩერდა და სწორი გასასვლელის პოვნაში დამეხმარა.

არანაირი რთული მითითებები.

არც გრძელი ახსნა-განმარტება.

მხოლოდ ღიმილი, სწორი მიმართულებით გაშვერილი ხელი და:

„ამ გზით.“

ამ პატარა მომენტმა თურქეთის შესახებ რაღაც მნიშვნელოვანი მითხრა.

საუკეთესო აღმოჩენები ყოველთვის ძეგლები არ არის.

ზოგჯერ ისინი ადამიანები არიან.

თურქეთი, რომელსაც სარეკლამო ბროშურებში ვერ ნახავ

ტურისტული ბროშურები მშვენიერი ადგილების ჩვენებაში ძალიან კარგია.

მაგრამ ატმოსფეროს გადმოცემა ყოველთვის არ შეუძლიათ.

ვერ გეტყვიან, როგორი სუნი აქვს სტამბოლს წვიმის შემდეგ.

ვერ გადმოსცემენ ბოსფორში გასული ბორნის ხმას.

ვერ აგიხსნიან, როგორია იმ უბანში სეირნობა, სადაც ძველი სახლები ერთმანეთს ეყრდნობიან, თითქოს საიდუმლოებებს უზიარებენ.

ვერ გაჩვენებენ იმ წამს, როცა ლოცვის მოწოდება სახურავებს ზემოთ გაისმის, ქალაქი კი ქვემოთ ყოველდღიურ ცხოვრებას აგრძელებს.

ვერ გეტყვიან, რას გრძნობ, როცა თურქულ ჩაის დასალევად ჯდები და ხვდები, რომ უკვე ორმოცი წუთია სრულიად უცნობ ადამიანს ესაუბრები.

ამიტომ მჯერა, რომ ნამდვილი თურქეთი მხოლოდ სანახავი არ არის.

ის შეგრძნებაცაა.

დამალული ქუჩები, უძველესი ამბები

თურქეთში ისტორიას თითქმის ვერსად გაექცევი.

შეიძლება თანამედროვე ქალაქში სეირნობდე და უცებ ათასობით წლის წინანდელი რამ აღმოაჩინო.

რომაული სვეტი.

ბიზანტიური კედელი.

ოსმალური შადრევანი.

უძველესი გზა.

მივიწყებული ეკლესია.

ქარვასლა.

სოფელს გადმომდგარი დანგრეული ციხე.

ზოგჯერ ისტორიას მუზეუმის მინის მიღმა ამაყად გამოფენილს ნახავ.

ზოგჯერ კი ის უბრალოდ გზის პირას დევს.

მე მეორე ვარიანტი მომწონს.

რადგან როცა ისტორია ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილია, ის ცოცხლად იგრძნობა.

შემიძლია უძველესი ქვის გვერდით დავდგე და წარმოვიდგინო, ვინ შეხებია მას ჩემამდე.

ვაჭარი.

ჯარისკაცი.

მოგზაური.

ბავშვი.

იმპერატორი.

მომლოცველი.

ვიღაც, ვისი სახელიც დიდი ხნის წინ დაიკარგა ისტორიაში.

თითქოს ყოველი ქვა ჩურჩულებს:

„მე აქ ვიყავი.“

ნაკლებად გავლილი გზით

მოგზაურების ერთი განსაკუთრებული ტიპი მომწონს.

ცნობისმოყვარე მოგზაური.

ის, ვინც ვიწრო ქუჩას დაინახავს და დაფიქრდება, საით მიდის.

ადამიანი, რომელიც პატარა სოფლის შესახებ გაიგებს და იტყვის: „რატომაც არა?“

მოგზაური, რომელსაც ისეთი რამის დაგემოვნება სურს, რისი წარმოთქმაც არ შეუძლია.

ადამიანი, რომელსაც ადგილობრივებთან შეხვედრა უნდა და არა მხოლოდ მათი ფოტოების გადაღება.

მოგზაური, რომელიც კითხულობს:

„რა არის იმ ბორცვის იქით?“

ასეთი მოგზაურები თურქეთს სხვანაირად აღიქვამენ.

ისინი აღმოაჩენენ, რომ ზოგიერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი გამოცდილება აუცილებლად ყველაზე დიდი ძეგლებით არ არის დაკავშირებული.

ეს შეიძლება იყოს მშვიდი საუზმე, საიდანაც სოფლის პეიზაჟი იშლება.

საუბარი ადგილობრივ ხელოსანთან.

სოფლის ბაზრობა.

მივიწყებული არქეოლოგიური ძეგლი.

ნავით გასეირნება.

პატარა საოჯახო რესტორანი.

გასეირნება ძველ უბანში.

მზის ჩასვლის ყურება ისეთი ადგილიდან, რომელიც შენს თავდაპირველ მარშრუტში არ იყო.

სწორედ ეს წუთები რჩება შენთან.

ჩემი თურქეთი სიურპრიზებითაა სავსე

თურქეთში მოგზაურობისას ვისწავლე, რომ ზედმეტ დაპირებებს არ უნდა ვიძლეოდე.

რადგან თურქეთს ჩემი გაოცება უყვარს.

შეიძლება უბრალო გასეირნება დაგეგმო და მთელი უბნის აღმოჩენით დაასრულო.

ცნობილ ძეგლს ეძებდე და მის გვერდით ქუჩამ გაგიტაცოს.

ისტორიის სანახავად მიდიოდე და საჭმლით მოიხიბლო.

ერთი ფოტოს გადაღებას აპირებდე და საბოლოოდ ორმოცდაათი გადაიღო.

შეიძლება სრულიად დაიკარგო.

ისევ.

მაგრამ, ალბათ, ესეც თავგადასავლის ნაწილია.

რადგან ზოგჯერ დაკარგვა უბრალოდ სხვა სიტყვაა იმის სათქმელად, რომ შემდეგი თავი ჯერ არ აღმოგიჩენია.

სად მიდის ნიობე შემდეგ?

ეს ის კითხვაა, რომელსაც საკუთარ თავს გამუდმებით ვუსვამ.

იქნებ ანატოლიის მივიწყებულ სოფელში.

იქნებ ძველ ბერძნულ ქალაქში.

იქნებ შავი ზღვის სანაპიროზე.

იქნებ ისევ სტამბოლის ფერად ქუჩებში.

იქნებ სადმე, რომლის შესახებაც არასდროს მსმენია.

თურქეთი იმდენად დიდია, რომ ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში შემიძლია, სულ მაოცებდეს.

და მე ძებნას განვაგრძობ.

ძველ გზებს გავყვები.

ადგილობრივ ამბებს მოვუსმენ.

გავასინჯავ იმას, რაც მაშინებს.

კითხვებს დავსვამ.

დავიკარგები.

მერე ისევ ვიპოვი გზას.

და როცა განსაკუთრებულ ადგილს აღმოვაჩენ, იქ თქვენც წამოგიყვანთ.

რადგან, ალბათ, თურქეთის უდიდესი საიდუმლო ეს არის:

ყოველთვის არსებობს კიდევ ერთი თურქეთი, რომელიც აღმოჩენას ელის.

მოდი, ერთად აღმოვაჩინოთ თურქეთი

თუ სტამბოლში უკვე ნამყოფი ხარ, იქნებ დროა, ქალაქის სხვა მხარეც ნახო.

თუ ცნობილი ღირსშესანიშნაობები მოინახულე, იქნებ დროა, დამალულებიც მოძებნო.

თუ უძველეს ნანგრევებში გისეირნია, იქნებ დროა, მათ გარშემო არსებული ამბები მოისმინო.

თუ თურქეთში პირველად მოგზაურობ, არ ინერვიულო.

ჩასვლამდე ყველა საიდუმლოს ცოდნა არ გჭირდება.

ეს ჩემი საქმეა.

მე ძებნას გავაგრძელებ.

შენ კი მხოლოდ ცნობისმოყვარეობა წამოიღე.

მე ნიობე ვარ.

ეს ჩემი თურქეთია.

და მგონია, რომ მისი საუკეთესო საიდუმლოებები ჯერ კიდევ ჩვენს აღმოჩენას ელოდება.