BALATDA BU GÜN YOLUMU ŞAŞIRDIM

Bu gün Balatı aramıyordum.

Bu, ilk hatam oldu.

Bir planım vardı.

Bir kahve. Haliç kıyısında bir yürüyüş. Birkaç fotoğraf. Belki eski sokaklarda bir saat dolaşıp, zaten tanıdığım yerlere geri dönmek.

Bunun yerine, üç saat sonra hâlâ oradaydım.

Yolumu şaşırmıştım.

Ve bundan çok memnundum.

Balatın insanda böyle bir etkisi var.

09:17 — YANLIŞ DÖNÜŞ

Dar sokaklardan birine, pek de düşünmeden girdim.

İlk başta dikkat çekici bir şey yoktu.

Eski ahşap bir ev hafifçe sokağa doğru eğilmişti. Başımın üstünde çamaşırlar hafifçe sallanıyordu. Park edilmiş bir arabanın kaputunda bir kedi, sanki tüm mahalle ona aitmiş gibi uyuyordu.

Sonra renkleri fark ettim.

Mavi panjurlar.

Sarı duvarlar.

Kırmızı kapılar.

Solmuş yeşil bir balkon.

Durdum.

Bir fotoğraf çektim.

Sonra bir tane daha.

Ardından nerede olduğuma dair hiçbir fikrim olmadığını fark ettim.

Mükemmel.

Telefonumu cebime koydum.

Bugün, dedim kendi kendime, gerçekten kaybolacaktım.

09:43 — BALAT BİR MÜZE GİBİ HİSSETTİRMİYOR

En çok şaşırtan da buydu.

Balat eski, ama geçmişte donup kalmamış.

İnsanlar burada yaşıyor.

Bir büyükanne penceresinden komşusuyla konuşuyordu. İki çocuk sokakta yarışıyordu. Biri küçük bir dükkânı açıyordu. Bir kurye, minibüsünü sanki genişliği minibüsün genişliği kadar olan bir sokaktan geçirmeye çalışıyordu.

Bir de kediler vardı.

O kadar çok kedi ki.

Biri neredeyse beş dakika boyunca beni takip etti.

Arkadaş olduğumuza karar verdim.

10:25 — HALİÇ'İN SESİ

Sonunda dar sokak açıldı.

Ve birden Haliç göründü.

Şehir gözümün önünde değişmiş gibiydi.

Vapurlar suyun üzerinde yavaşça ilerliyordu.

İstanbul'un silueti ötesinde uzanıyordu — minareler, çatılar, kubbeler ve modern binalar aynı ufku paylaşıyordu.

Beklediğimden uzun süre orada durdum.

İstanbul bazen böyle yapar.

Aramadığın bir manzarayı sana sunar.

11:10 — AÇIKLAMASIZ BİR KAPI

Mahalleye geri döndüm.

Tam o sırada eski bir kapı gördüm.

Tabela yoktu.

Açıklama yoktu.

Sadece çok daha iyi günler görmüş duvarlarla çevrili, güzel ve yıpranmış bir kapı vardı.

Bu kapıdan kimlerin geçtiğini merak ettim.

Bir tüccar mı?

Bir çocuk mu?

Yüz yıl önce evini terk eden bir aile mi?

Benim gibi bir gezgin mi?

Balat cevapsız sorularla dolu.

Belki de burada yürümeyi bu kadar bağımlılık yapan şey bu.

Sadece binaları görmüyorsun.

Şimdi senin durduğun yerde bir zamanlar duran insanları hayal etmeye başlıyorsun.

12:05 — SONUNDA KAHVE

Sonunda küçük bir kafe buldum.

Ya da belki kafe beni buldu.

Türk kahvesi söyledim.

Tezgâhın arkasındaki adam nereden geldiğimi sordu.

Ona söyledim.

Sonra sordu:

"Balata ilk kez mi geliyorsunuz?"

"Evet."

Gülümsedi.

"O zaman yolunuzu şaşırmışsınız."

Güldüm.

"Nereden anladınız?"

Sokağı işaret etti.

"Burada herkes yolunu şaşırır."

Haklıydı.

13:02 — HARİTAYA BAKMAYI BIRAKTIM

Bir noktada bir şeyi fark ettim.

Sabahı yolumu bulmaya çalışarak geçirmiştim.

Ama en güzel anlar, nereye gittiğimi hiç bilmediğim zamanlarda yaşandı.

Küçük fırın.

Minik avlu.

Rum Patrikhanesi içindeki eski Aya Yorgi Kilisesi.

Kızıl Okul.

Renkli evler.

Dükkânının önünde oturan yaşlı adam.

Futbol oynayan çocuklar.

Görünüşe göre benim de kendi bölgesinin bir parçası olduğuma karar vermiş olan kedi.

Bunların hiçbiri planımda yoktu.

Olmalarına da gerek yoktu.

14:16 — BUGÜN BALAT

İnsanlar İstanbul'a genellikle bir kontrol listesiyle gelir.

Ayasofya.

Sultanahmet Camii.

Topkapı Sarayı.

Kapalıçarşı.

Galata Kulesi.

Ve evet, bunları görmelisiniz.

Ama İstanbul'un başka bir yüzü daha var.

Daha sessiz bir yüzü.

Yavaş yürüdüğünüz bir yüz.

Bir sokak ilginç göründüğü için sola döndüğünüz bir yüz.

Biri çay demlediği için durduğunuz bir yüz.

Eski bir duvarın modern bir tabelanın anlatabileceğinden daha fazlasını anlattığı bir yüz.

Balat bu yerlerden biri.

Sadece ziyaret edilecek bir yer değil.

Dolaşılacak bir yer.

15:30 — HÂLÂ KAYBOLMUŞTUM

Sonunda telefonumu açtım.

Haritaya baktım.

Neredeyse tam bir daire çizmiştim.

Güldüm.

Üç saat.

Ünlü bir anıt yok.

Organize bir program yok.

Özenle planlanmış bir rota yok.

Sadece Balat.

Ve bir şekilde, İstanbul'daki en sevdiğim öğleden sonralardan biri olmuştu.

Ayrılmadan önce, başladığım sokağa baktım.

Aynı mavi panjurlar.

Aynı sarı duvar.

Aynı kedi.

Ama artık o sabah bilmediğim bir şeyi biliyordum.

Gerçekten kaybolmamıştım.

Keşfediyordum.

TEKRAR GİDER MİYDİM?

Kesinlikle.

Ama bir dahaki sefere harita almayacağım.

Rahat ayakkabılar alacağım.

Bir fotoğraf makinesi.

Bir iştah.

Ve bol zaman.

Çünkü bazen İstanbul'u keşfetmenin en iyi yolu, nereye gittiğini tam olarak bilmemektir.

Bazen...

BALATTA KAYBOLMAK GEREKİR.

TRAVEL INN TURKEY İLE BALATI KEŞFETMEK İSTER MİSİNİZ?

Belki tamamen kaybolmak herkese göre değildir.

İşte bu noktada biraz yerel bilgi deneyimi daha da güzelleştirebilir.

Travel Inn Turkey ile Balatı, renkli fotoğraflardan çok daha fazlasına giden, özenle hazırlanmış bir yürüyüş turunda keşfedebilirsiniz.

Sizi mahallenin tarihi sokaklarından, gizli köşelerinden, dikkat çekici binalarından ve günlük yaşamından geçireceğiz. Bu sırada Balatı sadece güzel bir fon olmaktan çıkaran hikâyeleri de paylaşacağız.

Mahalleyi sokak seviyesinde keşfedeceksiniz.

Tarihini şekillendiren topluluklar hakkında bilgi edineceksiniz.

Gözden kaçması kolay olan ayrıntıları göreceksiniz.

Ve elbette durup fotoğraf çekmek, bir kahve içmek ve atmosferin tadını çıkarmak için de zaman olacak.

Çünkü Balat aceleyle geçilecek bir yer değil.

Yürünecek bir yer.

Yukarı bakılacak bir yer.

Etrafa bakılacak bir yer.

Dinlenecek bir yer.

Ve belki de, yanlış bir dönüş yapılacak bir yer.

BALAT TURU İÇİN TRAVEL INN TURKEY'E KATILIN

Ben'in keşfettiği Balatı — renkli sokakları, tarihi hikâyeleri, yerel yaşamı ve beklenmedik köşeleri — deneyimlemek istiyorsanız, gelin ve birlikte keşfedelim.

Travel Inn Turkey

İsterseniz haritanızla gelin.

Ya da bırakın.

Her iki durumda da gözlerinizi açık tutun.

Bir sonraki köşede neler keşfedeceğinizi asla bilemezsiniz.

Niobe_