BALAT'TA BUGÜN KAYBOLDUM

Bugün Balat'ı aramıyordum.

İlk hatam buydu.

Bir planım vardı.

Bir kahve. Haliç kıyısında bir yürüyüş. Birkaç fotoğraf. Belki de daha önce bildiğim yerlere dönmeden önce eski sokaklarda bir saat dolaşmak.

Bunun yerine, üç saat sonra hâlâ oradaydım.

Kaybolmuştum.

Ve bundan çok memnundum.

Balat insanın başına böyle garip şeyler getirir.

09:17 — YANLIŞ DÖNÜŞ

Dar sokaklardan birine, aslında pek düşünmeden girdim.

İlk başta dikkat çekici bir şey yoktu.

Eski ahşap bir ev sokağa doğru hafifçe eğilmişti. Başımın üstünde çamaşırlar yavaşça sallanıyordu. Park edilmiş bir arabanın kaputunda bir kedi, tüm mahallenin sahibiymiş gibi uyuyordu.

Sonra renkleri fark ettim.

Mavi panjurlar.

Sarı duvarlar.

Kırmızı kapılar.

Solmuş yeşil bir balkon.

Durdum.

Bir fotoğraf çektim.

Sonra bir tane daha.

Sonra nerede olduğum konusunda hiçbir fikrim olmadığını fark ettim.

Mükemmel.

Telefonumu cebime geri koydum.

Bugün, dedim kendi kendime, gerçekten kaybolacaktım.

09:43 — BALAT BİR MÜZE GİBİ DEĞİL

En çok şaşıran da buydu.

Balat eski, ama geçmişe donmuş değil.

Burada insanlar yaşıyor.

Bir pencereden komşusuyla konuşan bir babaanne vardı. Sokakta yarışan iki çocuk. Küçük bir dükkânı açan biri. Minibüsünü, sanki sadece minibüsün genişliği kadar olan bir sokaktan geçirmeye çalışan bir kurye.

Bir de kediler vardı.

O kadar çok kedi ki.

Biri neredeyse beş dakika boyunca beni takip etti.

Arkadaş olduğumuza karar verdim.

10:25 — HALİÇ'İN SESİ

Sonunda dar sokak açıldı.

Ve birdenbire Haliç göründü.

Şehir gözümün önünde değişmiş gibiydi.

Vapurlar suyun üzerinde yavaşça ilerliyordu.

Suyun ötesinde İstanbul silueti uzanıyordu — minareler, çatılar, kubbeler ve modern binalar aynı ufku paylaşıyordu.

Beklediğimden daha uzun süre orada durdum.

İstanbul bazen böyle yapar.

Aramadığın bir manzarayı önüne serer.

11:10 — AÇIKLAMASI OLMAYAN BİR KAPI

Mahalleye geri döndüm.

Tam o sırada eski bir kapı gördüm.

Tabela yok.

Açıklama yok.

Sadece daha iyi günler görmüş duvarlarla çevrili, eskimiş ve güzel bir kapı.

Bu kapıdan kimlerin geçtiğini merak ettim.

Bir tüccar mı?

Bir çocuk mu?

Yüz yıl önce evini terk eden bir aile mi?

Benim gibi bir gezgin mi?

Balat cevapsız sorularla dolu.

Belki de burada yürümek bu yüzden bu kadar bağımlılık yapıyor.

Sadece binaları görmüyorsun.

Şu an durduğun yerde bir zamanlar durmuş insanları hayal etmeye başlıyorsun.

12:05 — SONUNDA KAHVE

Sonunda küçük bir kafe buldum.

Ya da belki kafe beni buldu.

Türk kahvesi söyledim.

Tezgâhın arkasındaki adam nereli olduğumu sordu.

Söyledim.

Sonra sordu:

"Balat'a ilk defa mı geldiniz?"

"Evet."

Gülümsedi.

"O zaman kaybolmuşsunuz."

Güldüm.

"Nereden anladınız?"

Sokağı işaret etti.

"Burada herkes kaybolur."

Haklıydı.

13:02 — HARİTAYA BAKMAYI BIRAKTIM

Bir noktada bir şeyin farkına vardım.

Sabahı yolumu bulmaya çalışarak geçirmiştim.

Ama en güzel anlar nereye gittiğimi hiç bilmediğim zamanlarda yaşandı.

Küçük fırın.

Minicik avlu.

Greek Patriarchate'in içindeki eski Aya Yorgi Kilisesi.

Kırmızı Okul.

Renkli evler.

Dükkânının önünde oturan yaşlı adam.

Futbol oynayan çocuklar.

Görünüşe göre beni kendi bölgesinin bir parçası olarak görmeye karar veren kedi.

Bunların hiçbiri planımda yoktu.

Olmaları da gerekmiyordu.

14:16 — BUGÜN BALAT

İnsanlar İstanbul'a çoğu zaman bir kontrol listesiyle gelir.

Ayasofya.

Sultanahmet Camii.

Topkapı Sarayı.

Kapalıçarşı.

Galata Kulesi.

Evet, bunları görmelisiniz.

Ama İstanbul'un başka bir yüzü daha var.

Daha sessiz bir yüzü.

Yavaş yürüdüğünüz bir yüzü.

Bir sokak ilginç göründüğü için sola döndüğünüz.

Biri çay demlediği için durduğunuz.

Eski bir duvarın modern bir tabeladan daha çok şey anlattığı bir yüz.

Balat bu yerlerden biri.

Sadece ziyaret edilecek bir yer değil.

Dolaşılacak bir yer.

15:30 — HÂLÂ KAYBOLMUŞTUM

Sonunda telefonumu açtım.

Haritaya baktım.

Neredeyse tam bir daire çizmişim.

Güldüm.

Üç saat.

Ünlü bir anıt yok.

Organize bir program yok.

Özenle planlanmış bir rota yok.

Sadece Balat.

Ve bir şekilde, İstanbul'daki en sevdiğim öğleden sonralardan biri olmuştu.

Ayrılmadan önce başladığım sokağa geri baktım.

Aynı mavi panjurlar.

Aynı sarı duvar.

Aynı kedi.

Ama artık o sabah bilmediğim bir şeyi biliyordum.

Gerçekten kaybolmamıştım.

Keşfediyordum.

TEKRAR GİDER MİYDİM?

Kesinlikle.

Ama bir dahaki sefere harita almayacağım.

Rahat bir ayakkabı alacağım.

Bir fotoğraf makinesi.

Bir iştah.

Ve bol zaman.

Çünkü bazen İstanbul'u keşfetmenin en iyi yolu tam olarak nereye gittiğini bilmemek.

Bazen...

BALAT'TA KAYBOLMAN GEREKİR.

TRAVEL INN TURKEY İLE BALAT'I KEŞFETMEK İSTER MİSİNİZ?

Belki tamamen kaybolmak herkese göre değildir.

Ve işte burada biraz yerel bilgi deneyimi daha da güzelleştirebilir.

Travel Inn Turkey ile Balat'ı, renkli fotoğraflardan çok daha fazlasını sunan özenle tasarlanmış bir yürüyüş turunda keşfedebilirsiniz.

Sizi mahallenin tarihi sokaklarında, gizli köşelerinde, dikkat çekici binalarında ve günlük hayatında gezdireceğiz; Balat'ı sadece güzel bir fon olmaktan çıkaran hikâyeleri de paylaşacağız.

Mahalleyi sokak seviyesinde keşfedeceksiniz.

Tarihini şekillendiren topluluklar hakkında bilgi edineceksiniz.

Gözden kaçması kolay ayrıntıları göreceksiniz.

Ve elbette durup fotoğraf çekmek, bir kahve içmek ve atmosferin tadını çıkarmak için de bol zaman olacak.

Çünkü Balat aceleyle geçilecek bir yer değil.

Yürünecek bir yer.

Yukarı bakılacak.

Etrafa bakılacak.

Dinlenecek.

Ve belki de yanlış dönüş yapılacak.

BALAT TURU İÇİN TRAVEL INN TURKEY'E KATILIN

Ben de keşfettiğim Balat'ı — renkli sokakları, tarihi hikâyeleri, yerel yaşamı ve beklenmedik köşeleri — deneyimlemek istiyorsanız, gelin ve birlikte keşfedelim.

Travel Inn Turkey

İsterseniz haritanızla gelin.

Ya da geride bırakın.

Her iki durumda da gözlerinizi açık tutun.

Bir sonraki köşede neyle karşılaşacağınızı asla bilemezsiniz.

Niobe_