Η Νιόβη περπατάει στο ατελείωτο Ιστικλάλ της Κωνσταντινούπολης

Η Νιόβη περπατάει στην Ιστικήλ: Όταν η Κωνσταντινούπολη αποφασίζει ότι χρειάζεσαι περισσότερα βήματα

Μετά την επίσκεψη στον Πύργο της Γαλάτα, έκανα αυτό που φάνηκε ως μια απόλυτα λογική απόφαση.

«Θα συνεχίσω απλώς να περπατώ.»

Έτσι σε πιάνει η Κωνσταντινούπολη.

Νομίζεις ότι κάνεις μια μικρή βόλτα και ξαφνικά έχεις γίνει μέρος ενός ανθρώπινου ποταμού που ρέει προς την Ιστικήλ.

Ήταν η πρώτη μου φορά που έβλεπα αυτή την πλευρά της Κωνσταντινούπολης τόσο γεμάτη κόσμο.

Έχω ζήσει θύελλες έξω από γήπεδα ποδοσφαίρου στο παρελθόν. Αυτές οι συγκεντρώσεις έχουν μια πολύ συγκεκριμένη ενέργεια — άνθρωποι να φωνάζουν, να γελούν, να争论 για το ποδόσφαιρο και να μοιάζουν σαν να είναι έτοιμοι να αλλάξουν οι ίδιοι το αποτέλεσμα του αγώνα.

Αλλά η Ιστικήλ ήταν διαφορετική.

Υπήρχαν νέοι ζευγάρια να περπατούν κρατώντας χέρια, γονείς να προσπαθούν να επιβλέπουν τα παιδιά τους, ομάδες φίλων, περιέργους τουρίστες και δρόμους μουσικούς που πρόσθεταν τη δική τους σαουντρακ στο απόγευμα.

Όλα έμοιαζαν γιορτινά.

Και δεν υπήρχε απολύτως κανένας λόγος για αυτό.

Τότε θυμήθηκα:

Ήταν Σαββατοκύριακο.

Φαίνεται ότι αυτό αρκεί ως αρκετός λόγος στην Κωνσταντινούπολη.

Οι οικογένειες είχαν βγει, ειδικά αυτές με μικρά παιδιά, και όλοι φαίνονταν να έχουν αποφασίσει ότι το περπάτημα κατά μήκος της Ιστικήςλ ήταν ο τέλειος τρόπος για να περάσουν την ημέρα.

Έτσι, εντάχθηκα μαζί τους.

Λοιπόν… αργά εντάχθηκα μαζί τους.

Ανακάλυψα ότι η Νιόβη δεν περπατάει μέσα από την Ιστικήλ.

Η Νιόβη κάνει μικρά, προσεκτικά βήματα μέσα από την Ιστικήλ.

Υπήρχε απλώς πάρα πολλά να δει κανείς.

Πωλητές κάστανων ψήναν τα κάστανα, πωλητές φιστικιών προετοίμαζαν τις σακούλες και βαμβακερή ζάχαρη εμφανιζόταν σε τεράστιες νεφέλες γλυκύτητας.

Οι δρόμιοι μουσικοί έπαιζαν ενώ τα ιστορικά κτίρια επιβλέπαν ολόκληρη τη σκηνή.

Και μετά υπήρχαν τα ίδια τα κτίρια.

Καθώς προχωρούσα, οι επιβλητικές πρόσοψεις, οι παλιές πολυκατοικίες, οι εκκλησίες, οι διάδρομοι, τα καταστήματα και τα ιστορικά προξενεία μου θύμισαν ότι η Ιστικήλ δεν είναι απλώς μια εμπορική οδός.

Είναι ένα ζωντανό κομμάτι της Κωνσταντινούπολης.

Κάθε λίγα βήματα φαινόταν να λένε:

«Κοίταξε με. Είμαι εδώ πολύ περισσότερο από εσένα.»

Και, φυσικά, κοίταξα.

Περπάτησα.

Κοίταξα ξανά.

Περπάτησα λίγο περισσότερο.

Μέχρι που ξαφνικά…

Μια διασταύρωση.

Σταμάτησα.

Τώρα τι;

Θα συνέχιζα ευθεία;

Ήταν ακόμα μακριά η πλατεία Ταξίμ;

Υπήρχε τρόπος επιστροφής στο σπίτι από εκεί;

Ή μόλις είχα περπατήσει σε μια κατάσταση όπου η μοναδική λύση ήταν να γυρίσω πίσω και να περπατήσω όλο τον δρόμο πίσω στη Γαλάτα;

Κοίταξα γύρω μου.

Οι περισσότεροι συνέχιζαν ευθεία.

Αυτό φαινόταν ως εξαιρετική επιστημονική μέθοδος.

Ακολούθησε το πλήθος.

Έτσι συνέχισα.

Βήμα-βήμα, μέσα από τους ζωντανούς δρόμους της Ιστικήςλ, μέχρι που τελικά έφτασα στην πλατεία Ταξίμ.

Και εκεί σταμάτησα.

Για μια στιγμή, απλώς στάθηκα και κοίταξα το μνημείο.

Μετά από όλα αυτά τα μικρά βήματα, τελικά το κατάφερα.

Και συνειδητοποίησα κάτι.

Λένε ότι για να γνωρίσεις πραγματικά έναν τόπο, πρέπει να τον περπατήσεις.

Τώρα το καταλαβαίνω.

Δεν μπορείς να βιώσεις την Κωνσταντινούπολη πλήρως από πίσω από το παράθυρο ενός ταξί.

Πρέπει να περπατήσεις τους δρόμους της.

Πρέπει να χαθείς ελαφρώς.

Πρέπει να αναρωτηθείς αν πας προς τη σωστή κατεύθυνση.

Πρέπει να ακολουθήσεις ξένους γιατί προφανώς όλοι οι άλλοι ξέρουν πού πάνε.

Και, το πιο σημαντικό…

Χρειάζεσαι άνετα παπούτσια.

Πολύ άνετα παπούτσια.

Γιατί η Κωνσταντινούπολη θα σου δείξει τον δρόμο.

Απλώς μπορεί να σε κάνει να περπατήσεις αρκετά χιλιόμετρα πριν το κάνει.

Και αν θα θέλατε να ανακαλύψετε την Κωνσταντινούπολη ένα βήμα τη φορά, το Travel Inn Turkey διαθέτει πολλές διαδρομές περπατήματος έτοιμες για εσάς.

Απλώς φέρτε τα άνετα παπούτσια σας.

Η Κωνσταντινούπολη θα φροντίσει το υπόλοιπο.

— Νιόβη