Niobe ecën përgjatë rrugës së pafundme të Istiklal në Stamboll.

Niobe ecën përmes rrugës Istiklal: Kur Stamboli vendos se ti ke nevojë për hapa më shumë

Pas vizitës në Kullën e Galatës, bëmë një vendim që dukej krejtësisht i arsyeshëm.

“Do të vazhdoj thjesht të ec.”

Kështu të kap Stamboli.

Mendoje se po bën një shëtitje të vogël dhe papritur je bërë pjesë e një lumi njerëzish që rrjedh drejt Istiklalit.

Kjo ishte hera e parë që përjetova këtë anë të Stambolit.

Kam takuar tashmë grupe njerëzish jashtë një stadiumi futbolli ndërsa prisja që porta të hapet. Këto masa kanë një energji shumë specifike — njerëz që bërtasin, qeshin dhe debatuan për futbollin.

Por Istiklali ishte ndryshe.

Kishte çifte të reja që ecnin duart në dorë, prindër që përpiqeshin të mbanin sytë tek fëmijët e tyre, grupe miqsh, turistë tëcuriozë dhe muzikanë rrugorë që shtonin soundtrack-un e tyre pasditeve të vona.

Gjithçka ndihej festive.

Dhe nuk kishte asnjë arsye të qartë për këtë.

Mandej kujtova:

Ishte fundjavë.

Papritmas, kjo është arsyeja e mjaftueshme në Stambol.

Familjet ishin jashtë, veçanërisht ato me fëmijë të vegjël, dhe secili duket se kishte vendosur se ecja përgjatë Istiklalit ishte mënyra perfekte për të kaluar ditën.

Prandaj u bashkova me ta.

Mirë… në mënyrë të ngadalshme u bashkova me ta.

Zbulova se Niobe nuk ecë përmes Istiklalit.

Niobe bën hapa të vegjël dhe të kujdesshëm përmes Istiklalit.

Thjesht kishte tepër gjëra për të parë.

Tregtarët e arrave po pjeknin arrat, shitësit e popkornit po përgatitnin çantat e tyre, dhe ëmbëlsira nga pambuku shfaqej në re të mëdha ëmbësie.

Muzikanët rrugorë luajtën ndërsa ndërtesat historike vështronin gjithë skenën.

Dhe pastaj vinin vetë ndërtesat.

Gjatë rrugës, fasadat e mëdha, apartamentet e vjetra, kalimet, dyqanet dhe konsullatat historike më kujtuan se Istiklali nuk është thjesht një rrugë blerjesh.

Ajo është një copë e gjallë e Stambolit.

Çdo disa hapa dukeshin sikur thoshin:

“Më shiko. Kam qenë këtu shumë kohë para teje.”

Dhe, natyrisht, unë pashë.

Eca.

Pashë përsëri.

Eca pak më shumë.

Derisa papritur…

Një kryqëzim.

Ndala.

Tani çfarë?

Do të vazhdoj drejt?

A ishte Sheshi Taksim akoma larg?

A kishte një rrugë kthimi në shtëpi prej aty?

Ose a kisha vetëm ecur deri në një situatë ku zgjidhja e vetme ishte të kthehesha dhe të ecja përsëri deri në Galata?

Vështrova rreth e rrotull.

Rruga e shumicës vazhdonte drejt.

Kjo dukej si një metodë shkencore e shkëlqyer.

Sekundo masën.

Prandaj vazhduan.

Hap pas hapi, përmes rrugëve të gjalla të Istiklalit, derisa në fund arrita në Sheshin Taksim.

Dhe aty ndala.

Për një moment, thjesht qëndrova dhe pashë monumentin.

Pas të gjithë këtyre hapave të vegjël, në fund e kam arritur.

Dhe kuptova diçka.

Thuhet se për të njohur vërtet një vend, duhet të ecësh në të.

Tani e kuptoj.

Nuk mund të përjetosh Stambolin plotësisht nga pas dritares së një taksie.

Duhet të ecësh rrugët e tij.

Duhet të humbesh pak.

Duhet të pyesësh veten nëse po ecësh në drejtimin e duhur.

Duhet të ndjekësh të panjohur sepse duket se të tjerët dinë ku po shkojnë.

Dhe, më e rëndësishmja…

Këmbët e duhet të jenë të rehatshme.

Këmbë shumë të rehatshme.

Sepse Stamboli do të të tregojë rrugën.

Thjesht mund të të bëjë të ecësh disa kilometra përpara se ta bëjë këtë.

Dhe nëse dëshiron të zbulosh Stambolin hap pas hapi, Travel Inn Turkey ka shumë ruta ecësie gati për ty.

Thjesht sjell këmbët e tua të rehatshme.

Stamboli do të merret me të tjerat.

— Niobe