Niobe loopt door de eindeloze Istiklalstraat in Istanbul.
Niobe loopt door de Istiklal: Wanneer Istanbul besluit dat je meer stappen nodig hebt
Na een bezoek aan de Galatatorren maakte ik wat leek op een volkomen redelijke beslissing.
"Ik ga gewoon verder lopen."
Op deze manier grijpt Istanbul je vast.
Je denkt dat je een klein wandelingetje maakt, en plotseling ben je onderdeel van een menselijke rivier die stroomt richting de Istiklal.
Dit was mijn eerste keer dat ik dit deel van Istanbul zo druk zag.
Ik heb eerder drukte buiten voetbalstadions meegemaakt. Die drukte heeft een heel specifieke energie — mensen schreeuwen, lachen, discussiëren over voetbal en kijken alsof ze zelf het resultaat van de wedstrijd kunnen veranderen.
Maar de Istiklal was anders.
Er liepen jonge paren hand in hand, ouders probeerden hun kinderen in de gaten te houden, groepen vrienden, nieuwsgierige toeristen en straatmuzikanten voegden hun eigen soundtrack toe aan de middag.
Alles voelde feestelijk aan.
En er was absoluut geen enkele reden voor.
Toen herinnerde ik me:
Het was het weekend.
Blijkbaar is dat genoeg reden in Istanbul.
Families waren naar buiten, vooral die met kleine kinderen, en iedereen leek te hebben besloten dat lopen langs de Istiklal de perfecte manier was om de dag door te brengen.
Dus sloot ik mij bij hen aan.
Wel… langzaam sloot ik mij bij hen aan.
Ik ontdekte dat Niobe niet door de Istiklal loopt.
Niobe neemt kleine, zorgvuldige stapjes door de Istiklal.
Er was simpelweg te veel om naar te kijken.
Kastanjeverkopers roosterden hun kastanjes, popcornverkopers bereidden hun zakken voor, en wattensuiker verscheen in enorme wolken van zoetheid.
De straatmuzikanten speelden terwijl de historische gebouwen over de hele scène waakten.
En dan waren er nog de gebouwen zelf.
Onderweg herinnerden de grandioze gevels, oude appartementen, kerken, passages, winkels en historische consulaten me eraan dat de Istiklal niet zomaar een winkelstraat is.
Het is een levend stukje Istanbul.
Elke paar stappen leek te zeggen:
"Kijk naar mij. Ik ben hier al veel langer dan jij."
En, natuurlijk, keek ik.
Ik liep.
Ik keek opnieuw.
Ik liep nog een beetje meer.
Totdat plotseling…
Een kruispunt.
Ik bleef staan.
Wat nu?
Zou ik rechtdoor moeten gaan?
Was Taksimplein nog ver weg?
Was er vanaf daar een weg terug naar huis?
Of had ik mezelf net in een situatie gelopen waarin de enige oplossing was om zich om te draaien en helemaal terug te lopen naar Galata?
Ik keek rond.
De meeste mensen gingen rechtdoor.
Dit leek een uitstekende wetenschappelijke methode.
Volg de menigte.
Dus ging ik verder.
Stap voor stap, door de levendige straten van de Istiklal, tot ik uiteindelijk het Taksimplein bereikte.
En daar bleef ik staan.
Voor een moment stond ik gewoon en keek naar het monument.
Na al die kleine stapjes had ik het eindelijk gehaald.
En ik realiseerde iets.
Mensen zeggen dat je een plek echt moet leren kennen als jij erdoorheen moet lopen.
Nu begrijp ik het.
Je kunt Istanbul niet volledig ervaren vanuit een taxi-ram.
Je moet door zijn straten lopen.
Je moet je een beetje verdwalen.
Je moet jezelf afvragen of je de goede kant op gaat.
Je moet vreemden volgen omdat blijkbaar iedereen anders weet waar hij naartoe gaat.
En, het allerbelangrijkste…
Je hebt comfortabele schoenen nodig.
Heel comfortabele schoenen.
Want Istanbul zal je de weg wijzen.
Het kan alleen maar zijn dat je er eerst enkele kilometers voor moet lopen.
En als je Istanbul één stap tegelijk wilt ontdekken, heeft Travel Inn Turkey talloze wandelroutes voor je klaarstaan.
Breng gewoon je comfortabele schoenen mee.
Istanbul zorgt voor de rest.
— Niobe
Onze partners
