Η Ναυτική Ακαδημία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Χεϊμπελίαντα

Η Νιόβη ανακαλύπτει το αιώνιο ναυτικό σχολείο που ακόμα επιφυλάσσεται του Χεϊμπελίαντα

Υπάρχουν στιγμές που περπατάς στην Κωνσταντινούπολη και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι το κτίριο μπροστά σου είναι πολύ πιο παλιό—and much more important—από ό,τι φανταζόσουν.

Αυτό μου συνέβη στο Χεϊμπελίαντα.

Κοίταζα τα επιβλητικά κτίρια του ναυτικού σχολείου δίπλα στη θάλασσα όταν ανακάλυψα κάτι που με έκανε να σταματήσω.

1773.

1773!

Αυτό σημαίνει ότι η ιστορία πίσω από αυτό το ναυτικό ίδρυμα ξεκίνησε πριν από περισσότερα από 250 χρόνια.

Κοίταξα ξανά τα κτίρια και ξαφνικά μου φάνηκαν τελείως διαφορετικά.

Δεν κοιτούσα απλώς ένα παλιό στρατιωτικό συγκρότημα.

Φανταζόμουν τους νεαρούς ναυτικούς καδέντες που κάποτε διέσχισαν αυτούς τους χώρους, προετοιμάζοντας τον εαυτό τους για τη ζωή στη θάλασσα.

Ένα Ναυτικό Σχολείο Γεννημένο Μετά από Ναυτική Καταστροφή

Οι ρίζες του ιδρύματος οδηγούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του 18ου αιώνα.

Μετά την οθωμανική ναυτική καταστροφή στο Τσέσμε το 1770, η ανάγκη για καλύτερα εκπαιδευμένους ναυτικούς αξιωματικούς γινόταν όλο και πιο ξεκάθαρη. Το 1773, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Μουσταφά Γ', ιδρύθηκε μια ναυτική σχολή μηχανικών στο Βασιλικό Ναυπηγείο στο Κασίμπασά.

Γνωριζόταν ως Tersane Hendesehanesi και αργότερα εξελίχθηκε στο Mühendishane-i Bahrî-i Hümâyun, τη Βασιλική Ναυτική Σχολή Μηχανικών.

Η ιδέα ήταν εξαιρετικά μοντέρνα για την εποχή της.

Οι μελλοντικοί ναυτικοί αξιωματικοί χρειάζονταν πολύ περισσότερο από κουράγιο.

Χρειάζονταν μαθηματικά.

Πλοήγηση.

Χαρτογραφία.

Ναυπηγική.

Μηχανική.

Και κατανόηση της όλο και πιο εξελιγμένης τεχνολογίας της ευρωπαϊκής ναυτικής πολεμικής τέχνης.

Επομένως, το σχολείο έγινε μέρος της οθωμανικής προσπάθειας να εισαγάγει πιο ευρωπαϊκού τύπου στρατιωτική και τεχνική εκπαίδευση. Η ιστορική έρευνα περιγράφει στρατιωτικά σχολεία όπως αυτό ως κάποια από τις πρώτες θεσμικές δομές μέσω των οποίων η εκπαίδευση δυτικού τύπου εισήλθε στο οθωμανικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Και μετά ήρθε το Χεϊμπελίαντα

Το σχολείο δεν στεκόταν πάντα εκεί που το βλέπουμε σήμερα.

Μετά από διάφορες αλλαγές και μετακινήσεις, το ναυτικό σχολείο μεταφέρθηκε μόνιμα στο Χεϊμπελίαντα περίπου το 1851–1852.

Και εδώ η ιστορία γίνεται ιδιαίτερα συναρπαστική.

Φανταστείτε το Χεϊμπελίαντα στη μέση του 19ου αιώνα.

Όχι σύγχρονα πλοία.

Όχι τουρίστες που περιφέρονται στο νησί.

Όχι smartphones.

Αντίθετα, υπήρχε η θάλασσα, τα ιστιοφόρα, ναυτικοί αξιωματικοί, δάσκαλοι και νέοι καδέντες που προετοιμάζονταν για μια εντελώς διαφορετική ζωή.

Το σχολικό συγκρότημα είχε τάξεις, εγκαταστάσεις διαμονής, νοσοκομείο, φαρμακείο, βιβλιοθήκη και άλλες υποδομές. Ιστορικές αναφορές σημειώνουν επίσης ότι εισήχθη ένα εκπαιδευτικό σύστημα αγγλικού τύπου και ότι κάποια μαθήματα διδάσκονταν από Άγγλους εκπαιδευτικούς.

Η ίδια η θάλασσα ήταν μέρος της εκπαίδευσης.

Αφού όλα αυτά δεν ήταν απλώς μαθητές που σπούδαζαν σε μια τάξη.

Προετοιμάζονταν για το Οθωμανικό Ναυτικό.

Μπορείτε να φανταστείτε τους Καδέντες;

Αυτό ήταν το ερώτημα που δεν μπορούσα να σταματήσω να κάνω στον εαυτό μου.

Πώς έμοιαζαν;

Τι φορούσαν;

Πώς περπατούσαν;

Τι συνέβαινε όταν ξυπνούσαν το πρωί;

Φαντάζομαι σειρές νέων καδετών να εμφανίζονται σε προσεκτικά διατεταγμένες στολές.

Τα ρούχα τους θα αντέκριναν τις στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις και τις μεταβαλλόμενες ευρωπαϊκές επιρροές της οθωμανικής περιόδου. Μέχρι τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, οι οθωμανικές ναυτικές στολές είχαν γίνει όλο και πιο αναγνωρίσιμες ως σύγχρονες στρατιωτικές στολές, αντί για την παραδοσιακή ενδυμασία των προηγούμενων οθωμανικών περιόδων.

Και μετά φαντάζομαι τον ήχο.

Εντολές.

Βήματα.

Η κίνηση των νέων ανδρών που προετοιμάζονταν για το ναυτικό.

Ίσως ένα σφυρίγμα από έναν εκπαιδευτή.

Ίσως ο ήχος των σκαφών που προετοιμάζονται από κάτω.

Και πέρα από όλα αυτά—

η Θάλασσα του Μαρμαρά.

Φυσικά, εδώ η φαντασία πρέπει να παραμείνει φαντασία. Η ακριβής καθημερινή ρουτίνα, οι στολές και οι τελετές άλλαξαν κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορίας του σχολείου, οπότε δεν πρέπει να παρουσιάσουμε κάθε φανταστική σκηνή ως ιστορικά τεκμηριωμένη.

Αλλά το συναρπαστικό κομμάτι είναι ότι το ίδρυμα πραγματικά εξελίσσονταν συνεχώς καθώς η ναυτική τεχνολογία και η στρατιωτική εκπαίδευση άλλαζαν. Μέχρι τον 19ο αιώνα, το πρόγραμμα σπουδών περιλάμβανε όλο και πιο εξειδικευμένη ναυτική εκπαίδευση, ενώ οι μεταγενέστερες μεταρρυθμίσεις έφεραν περαιτέρω ευρωπαϊκή επιρροή.

Θα έμοιαζε η εκπαίδευσή τους γνωστή σήμερα;

Με κάποιους τρόπους, πιθανότατα ναι.

Με άλλους, η διαφορά θα ήταν τεράστια.

Ένας ναυτικός καδέτης τότε εξακολουθούσε να χρειάζεται πειθαρχία, σωματική αντοχή, τεχνικές γνώσεις, πλοήγηση και ομαδικότητα.

Αλλά φανταστείτε να μαθαίνετε πλοήγηση πριν από το GPS.

Φανταστείτε να μελετάτε χάρτες γνωρίζοντας ότι οι υπολογισμοί σας θα μπορούσαν να καθορίσουν πού θα πάει ένα πλοίο.

Φανταστείτε να μαθαίνετε για ατμομηχανές σε μια εποχή που η ατμομηχανική τεχνολογία μεταμόρφωνε τη ναυτική πολεμική τέχνη.

Και φανταστείτε να αφήνετε την τάξη και να πηγαίνετε απευθείας προς τη θάλασσα που σας προετοίμαζαν να διοικήσετε.

Το σχολείο εισήγαγε ένα τετραετές ακαδημαϊκό πρόγραμμα τον 19ο αιώνα, με τους μαθητές να εξειδικεύονται σε τομείς όπως η ναυτιλία, η ναυπηγική μηχανική και η ναυπηγική αρχιτεκτονική. Ένα σχολικό πλοίο ανατέθηκε επίσης για πρακτική εκπαίδευση.

Αυτός ο συνδυασμός τάξης + μηχανικής + πλοήγησης + πρακτικής ναυτικής εκπαίδευσης είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά στοιχεία της ιστορίας του.

Από το Οθωμανικό Ναυτικό στη Σύγχρονη Τουρκία

Το ίδρυμα επιβίωσε τεράστιων πολιτικών και ιστορικών αλλαγών.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία εξαφανίστηκε.

Ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Τουρκίας.

Το εκπαιδευτικό σύστημα άλλαξε.

Οι ναυτικές δυνάμεις άλλαξαν.

Και όμως η μακρά εκπαιδευτική παράδοση του ιδρύματος συνεχίστηκε.

Το σχολείο τελικά συνδέθηκε με το Ναυτικό Λύκειο, ενώ η σύγχρονη Τουρκική Ναυτική Ακαδημία μεταφέρθηκε τελικά από το Χεϊμπελίαντα στην τρέχουσα έδρα της στο Τουζλά το 1985.

Επομένως, όταν στέκεστε στο Χεϊμπελίαντα σήμερα, κοιτάζετε έναν τόπο συνδεδεμένο με μια ναυτική εκπαιδευτική παράδοση που εκτείνεται πίσω στο 1773.

Περισσότεροι από δύο και μισούς αιώνες.

Αυτό είναι ένα εξαιρετικό σκέψη.

Και Μπορούμε να Μπούμε Μέσα;

Αυτό ήταν το λίγο απογοητευτικό κομμάτι της ανακάλυψής μου.

Μπορούσα να δω το ιστορικό συγκρότημα του ναυτικού σχολείου...

αλλά δεν μπορούσα να μπω στους χώρους.

Και ίσως αυτό είναι μέρος του τι κάνει τον τόπο τόσο ελκυστικό.

Από έξω, τα κτίρια σας δίνουν μόνο μια γρήγορη ματιά.

Οι πραγματικές ιστορίες παραμένουν πίσω από τους τοίχους.

Οι παλιές τάξεις.

Οι αυλές.

Οι χώροι όπου γενιές ναυτικών μαθητών σπούδαζαν κάποτε.

Οι χώροι όπου πραγματοποιούνταν τελετές και στρατιωτικές ρουτίνες.

Σήμερα, οι επισκέπτες δεν πρέπει να υποθέτουν ότι το ναυτικό συγκρότημα είναι ελεύθερα προσβάσιμο. Οι ιστορικοί χώροι του σχολείου δεν είναι ένα συνηθισμένο μουσείο ανοιχτό για μη περιορισμένη δημόσια εξερεύνηση.

Και έτσι στάθηκα έξω.

Κοιτώντας μέσα.

Και φανταζόμενος.

Το Ερώτημα της Νιόβης

Βρέθηκα να αναρωτιέμαι:

Αν μπορούσα να ταξιδέψω πίσω στο Χεϊμπελίαντα το 1855, τι θα έβλεπα;

Θα περπατούσαν οι καδέντες;

Θα φώναζε ένας ναυτικός αξιωματικός εντολές;

Θα μελετούσαν οι μαθητές πλοήγηση σε μια τάξη;

Θα περίμενε ένα ιστιοφόρο από κάτω;

Θα ένιωθε το νησί εντελώς διαφορετικό;

Και ίσως το πιο συναρπαστικό από όλα:

Τι θα σκεφτόταν ένας από αυτούς τους νέους καδέντες αν μπορούσε ξαφνικά να δει το Χεϊμπελίαντα σήμερα;

Τα ποδήλατα.

Τα καφέ.

Τα πλοία.

Οι επισκέπτες που τραβούν φωτογραφίες.

Και άνθρωποι σαν εμένα να στέκονται έξω από το παλιό του σχολείο, αναρωτιώμενοι για τη ζωή του.

Ένα Κτίριο που Αρνείται να Γίνει Απλώς Ένα Μνημείο

Αυτό είναι που αγαπώ στην Κωνσταντινούπολη.

Μπορείς να περπατήσεις δίπλα σε ένα κτίριο σκεπτόμενος ότι είναι απλώς παλιό.

Μετά ανακαλύπτεις την ημερομηνία του.

1773.

Και ξαφνικά το κτίριο γίνεται μια πόρτα σε έναν άλλο κόσμο.

Το ναυτικό σχολείο του Χεϊμπελίαντα δεν είναι απλώς ένα οθωμανικό κτίριο.

Αντιπροσωπεύει αιώνες μεταβαλλόμενης ναυτικής εκπαίδευσης, τεχνολογίας, στρατιωτικής πειθαρχίας και ζωής δίπλα στη θάλασσα.

Και αν και δεν μπορούσα να μπω, μπορούσα να σταθώ έξω και να αφήσω τη φαντασία να κάνει το υπόλοιπο.

Το ταξίδι της Νιόβης με το Travel Inn Turkey συνεχίζεται.

Μερικές φορές οι πιο συναρπαστικοί τόποι δεν είναι αυτοί που μπορούμε να μπούμε.

Μερικές φορές είναι αυτοί που μας κάνουν να σταματήσουμε...

**κοιτάξτε...

και να αναρωτηθούμε.**