Γνωρίστε τη Νιόβη!

Κάποια ταξίδια ξεκινούν με ένα αεροπορικό εισιτήριο.

Το δικό μου ξεκίνησε με μια αίτηση Erasmus.

Ήρθα στην Τουρκία ως νεαρή φοιτήτρια Erasmus, πιστεύοντας ότι θα περνούσα μερικούς μήνες σπουδάζοντας, γνωρίζοντας νέους ανθρώπους και βιώνοντας κάτι διαφορετικό.

Δεν είχα ιδέα ότι επρόκειτο να ερωτευτώ μια χώρα.

Όχι μόνο τις αρχαίες πόλεις ή τα όμορφα τοπία της. Όχι μόνο την Κωνσταντινούπολη, την Καππαδοκία, την Έφεσο ή τον ατελείωτο κατάλογο με τα μέρη που είχα σημειώσει στον χάρτη μου.

Ερωτεύτηκα κάτι πολύ πιο δύσκολο να περιγραφεί.

Την τουρκική φιλοξενία.

Έμεινα με μια τουρκική οικογένεια και πολύ γρήγορα ανακάλυψα ότι το να είσαι φιλοξενούμενος σε ένα τουρκικό σπίτι σήμαινε κάτι ξεχωριστό. Ένα γεύμα δεν ήταν ποτέ απλώς ένα γεύμα. Ένα φλιτζάνι τσάι σπάνια ήταν απλώς ένα φλιτζάνι τσάι. Υπήρχε πάντα άλλη μία ερώτηση, άλλη μία ιστορία, άλλο ένα μέρος που κάποιος ήθελε να μου δείξει.

«Έχεις πάει εκεί;»

«Πρέπει να επισκεφτείς αυτό το μέρος.»

«Δεν έχεις δοκιμάσει ακόμα αυτό;»

Και, φυσικά, η ερώτηση που άκουσα περισσότερες φορές απ’ όσες μπορώ να θυμηθώ:

«Πού θα πας αύριο;»

Αυτή η ερώτηση έγινε σχεδόν τρόπος ζωής για μένα.

Μία χώρα, εκατοντάδες ταξίδια

Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στο Erasmus, σχεδόν κάθε μέρα ήταν διαφορετική.

Ταξίδεψα με αεροπλάνο, τρένο, λεωφορείο, πλοίο, αυτοκίνητο και μερικές φορές με οποιοδήποτε άλλο μέσο μεταφοράς τύχαινε να με πάει εκεί που ήθελα.

Ανακάλυψα ότι το ταξίδι στην Τουρκία μπορούσε να είναι περιπέτεια ακόμη και πριν φτάσεις στον προορισμό.

Επισκέφτηκα αρχαίες πόλεις, αρχαιολογικούς χώρους, χωριά, βουνά, ακτές και κωμοπόλεις για τις οποίες δεν είχα ακούσει ποτέ πριν έρθω εδώ.

Περπάτησα σε μέρη όπου πολιτισμοί είχαν ζήσει χιλιάδες χρόνια πριν.

Στάθηκα ανάμεσα σε ρωμαϊκά ερείπια.

Παρακολούθησα την ανατολή του ήλιου πάνω από εκπληκτικά τοπία.

Κάθισα σε τραπέζια με ανθρώπους που είχα γνωρίσει μόλις λίγες ώρες νωρίτερα.

Και, σιγά σιγά, ο χάρτης μου γέμισε με μικρά σημάδια.

Όμως υπήρχε ένα πρόβλημα.

Έμεναν ακόμη πάρα πολλά μέρη χωρίς σημάδι.

Κάποιοι προορισμοί ήταν κυκλωμένοι.

Δίπλα σε κάποιους υπήρχαν αστεράκια.

Σε κάποιους άλλους είχα γράψει με πολύ σοβαρό ύφος «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΩ».

Και κάποιοι ήταν απλώς αδύνατο να χωρέσουν στο πρόγραμμα του Erasmus μου.

Τελικά, οι σπουδές μου τελείωσαν.

Μάζεψα τις βαλίτσες μου και γύρισα στο σπίτι.

Όμως συνέβη κάτι παράξενο.

Η βαλίτσα μου γύρισε στο σπίτι.

Οι σπουδές μου γύρισαν στο σπίτι.

Η καθημερινότητά μου γύρισε στο σπίτι.

Αλλά, με κάποιον τρόπο, το μυαλό μου έμεινε στην Τουρκία.

Η Τουρκία δεν είχε τελειώσει μαζί μου

Για λίγο, προσπάθησα να συνεχίσω κανονικά.

Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου. Έκανα σχέδια. Επέστρεψα στη ρουτίνα μου.

Όμως κάθε φορά που άκουγα τουρκικά, έβλεπα μια φωτογραφία της Τουρκίας ή μύριζα κάτι που μου θύμιζε τουρκική κουζίνα, μεταφερόμουν ξανά εκεί.

Πίσω σε εκείνο το οικογενειακό σπίτι.

Πίσω στα ταξίδια.

Πίσω στις συζητήσεις.

Πίσω στα μέρη που είχα επισκεφτεί.

Και, το σημαντικότερο, πίσω σε όλα τα μέρη που δεν είχα επισκεφτεί ακόμα.

Τότε κατάλαβα κάτι.

Ίσως η σχέση μου με την Τουρκία δεν ήταν γραφτό να τελειώσει όταν τελείωσε η εμπειρία μου στο Erasmus.

Ίσως μόλις άρχιζε.

Έτσι, αφού ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, αποφάσισα να συνεχίσω τον μακρύ —και πιθανότατα ατελείωτο— έρωτά μου με αυτή την εκπληκτική χώρα.

Και κάπου εδώ ξεκινά η νέα μου περιπέτεια.

Λοιπόν... ποια είναι η Νιόβη;

Γεια σας.

Είμαι η Νιόβη.

Είμαι ταξιδιώτισσα, περίεργη εξερευνήτρια, συλλέκτρια ιστοριών και, απ’ ό,τι φαίνεται, κάποια που κάνει υπερβολικά πολλές ερωτήσεις.

Γιατί βρίσκεται εδώ αυτό το μέρος;

Ποιος έζησε εδώ;

Γιατί έχει αυτό το χωριό αυτό το όνομα;

Τι έτρωγαν οι άνθρωποι;

Πώς ταξίδευαν;

Τι συνέβη εδώ πριν από 2.000 χρόνια;

Τι είναι αυτός ο παράξενος βράχος;

Και ίσως η σημαντικότερη ερώτηση απ’ όλες:

«Πού μπορούμε να πάμε μετά;»

Ευτυχώς, έχω βρει ανθρώπους που δεν φαίνεται να ενοχλούνται από τις ατελείωτες ερωτήσεις μου.

Το Travel Inn Turkey συμφώνησε να με συνοδεύσει σε αυτό το ταξίδι.

Θα με βοηθήσουν να εξερευνήσω τα μέρη που επισκέφτηκα στο παρελθόν, να ανακαλύψω εκείνα που έχασα και να αποκαλύψω προορισμούς για τους οποίους δεν έχω καν ακούσει.

Μαζί, θα ταξιδέψουμε στα διάσημα μέρη της Τουρκίας και στις κρυφές γωνιές της.

Και δεν θα κρατήσω τις ιστορίες για τον εαυτό μου.

Θα τις μοιραστώ μαζί σας.

Ο πρώτος μου προορισμός έχει το όνομά μου

Υπήρχε πραγματικά μόνο ένα μέρος από το οποίο μπορούσα να ξεκινήσω.

Ένα μέρος που ονομάζεται Νιόβη.

Ναι.

Υπάρχει πράγματι ένα μέρος στην Τουρκία που πήρε το όνομά του από εμένα.

Λοιπόν... ίσως θα έπρεπε να πω ότι εγώ πήρα το όνομά μου από εκείνη.

Καλώς ήρθατε στον Βράχο της Νιόβης, κοντά στη Μανίσα.

Στους πρόποδες του όρους Σπιλ, με θέα στο τοπίο γύρω από τη Μανίσα, στέκεται ένας φυσικός βραχώδης σχηματισμός γνωστός ως Niobe Kaya —ο Βράχος της Νιόβης— ή, πιο ποιητικά, Ağlayan Kaya: ο Βράχος που Κλαίει.

Κοιτάξτε τον από τη σωστή κατεύθυνση και μπορείτε να φανταστείτε το περίγραμμα του προσώπου μιας γυναίκας.

Και πίσω από αυτό το πρόσωπο κρύβεται μία από τις πιο θλιβερές ιστορίες της αρχαίας μυθολογίας.

Η γυναίκα πίσω από τον βράχο

Σύμφωνα με την αρχαία ιστορία, η Νιόβη ήταν κόρη του Τάνταλου και συνδεόταν με την περιοχή του όρους Σίπυλου, του βουνού που σήμερα γνωρίζουμε ως όρος Σπιλ.

Έγινε σύζυγος του Αμφίωνα, βασιλιά της Θήβας, και ήταν ξακουστή επειδή είχε πολλά παιδιά.

Όμως η Νιόβη έγινε υπερβολικά υπερήφανη για τη μεγάλη οικογένειά της.

Σύγκρινε τον εαυτό της με τη Λητώ, τη μητέρα των θεών Απόλλωνα και Άρτεμης, η οποία είχε μόνο δύο παιδιά.

Η Νιόβη πίστευε ότι το γεγονός πως είχε τόσα πολλά παιδιά την έκανε ανώτερη.

Ήταν μια επικίνδυνη καυχησιολογία.

Τα παιδιά της Λητώς πήραν εκδίκηση.

Ο Απόλλωνας και η Άρτεμη σκότωσαν τα παιδιά της Νιόβης και εκείνη έμεινε συντετριμμένη από τη θλίψη.

Έκλαιγε και θρηνούσε μέχρι που, σύμφωνα με τον θρύλο, ο Δίας τη μεταμόρφωσε σε πέτρα.

Η θλιμμένη μητέρα έγινε μέρος του ίδιου του βουνού.

Και γι’ αυτό ο βράχος στο όρος Σπιλ έγινε γνωστός ως Νιόβη.

Η αρχαία σύνδεση δεν ήταν κάτι που επινοήθηκε για τον σύγχρονο τουρισμό. Η ιστορία της Νιόβης και του βράχου στον Σίπυλο αποτελούσε ήδη μέρος της αρχαίας παράδοσης. Ο Όμηρος αναφέρεται στη Νιόβη στην Ιλιάδα, ενώ μεταγενέστεροι συγγραφείς τη συνέδεσαν άμεσα με τον βράχο κοντά στην αρχαία Μαγνησία, τη σημερινή Μανίσα.

Κλαίει πράγματι ο βράχος;

Λοιπόν...

Εξαρτάται ποιον θα ρωτήσετε.

Το σχήμα του βράχου είναι φυσικό και έχει διαμορφωθεί από τη διάβρωση, όμως η εμφάνισή του έχει οδηγήσει γενιές ανθρώπων να βλέπουν το πρόσωπο μιας θλιμμένης γυναίκας.

Παραδοσιακά, οι σταγόνες νερού που συνδέονται με τον βράχο ερμηνεύονταν ως τα δάκρυα της Νιόβης. Η τουρκική ονομασία Ağlayan Kaya, που σημαίνει «Βράχος που Κλαίει», κρατά ζωντανή αυτή την ποιητική παράδοση.

Καθώς στεκόμουν εκεί, δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ τι θα σκεφτόταν η ίδια η Νιόβη.

Θα εκπλησσόταν που, χιλιάδες χρόνια αργότερα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να διηγούνται την ιστορία της;

Θα χαιρόταν που το όνομά της εξακολουθεί να θυμίζει κάτι;

Ή θα μας ζητούσε απλώς να σταματήσουμε να μιλάμε και να την αφήσουμε να απολαύσει λίγη ησυχία;

Υποψιάζομαι το τελευταίο.

Κάτι περισσότερο από ένας βράχος

Αυτό που με συναρπάζει στον Βράχο της Νιόβης είναι ότι δεν αποτελεί απλώς έναν γεωλογικό σχηματισμό.

Βρίσκεται στο σημείο συνάντησης της φύσης, της μυθολογίας, της ιστορίας και της μνήμης.

Το βουνό είναι αληθινό.

Ο βράχος είναι αληθινός.

Οι αρχαίες ιστορίες είναι αληθινά κομμάτια του ανθρώπινου πολιτισμού.

Όμως τα συναισθήματα που περιέχονται στην ιστορία —η υπερηφάνεια, η αγάπη, η απώλεια, η θλίψη και η ανάμνηση— είναι σήμερα εξίσου δυνατά με τότε, πριν από χιλιάδες χρόνια.

Αυτό είναι κάτι που πάντα αγαπούσα στα ταξίδια στην Τουρκία.

Δεν επισκέπτεσαι απλώς ένα μέρος.

Ανακαλύπτεις στρώματα.

Κοιτάξτε κάτω από τη σύγχρονη πόλη και μπορεί να βρείτε μια οθωμανική ιστορία.

Κοιτάξτε κάτω από αυτήν και μπορεί να βρείτε μια ρωμαϊκή.

Πηγαίνετε βαθύτερα και ξαφνικά στέκεστε σε ένα τοπίο που συνδέεται με την ελληνική μυθολογία, τους αρχαίους πολιτισμούς της Ανατολίας ή πολιτισμούς που εξαφανίστηκαν πολύ πριν υπάρξει ο σύγχρονος κόσμος μας.

Και μερικές φορές...

απλώς βρίσκετε έναν βράχο.

Έναν βράχο που σας κάνει να σταματήσετε.

Έναν βράχο που σας κάνει να κοιτάξετε δύο φορές.

Έναν βράχο που διηγείται μια ιστορία εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Και αυτή είναι μόνο η αρχή

Λοιπόν, αυτή είμαι εγώ.

Η Νιόβη.

Έχω έναν χάρτη.

Είναι ακόμη γεμάτος καρφίτσες.

Κάποιες δείχνουν μέρη που έχω ήδη επισκεφτεί.

Πολλά είναι μέρη που θέλω ακόμη να ανακαλύψω.

Και πιθανότατα υπάρχουν εκατοντάδες ακόμη για τα οποία δεν γνωρίζω τίποτα.

Αυτό είναι το συναρπαστικό μέρος.

Από εδώ και πέρα, θα με ακολουθείτε.

Θα επισκεφτούμε ξανά μερικά από τα μέρη που ανακάλυψα στα χρόνια του Erasmus.

Θα εξερευνήσουμε προορισμούς στους οποίους δεν κατάφερα ποτέ να φτάσω.

Θα αναζητήσουμε κρυμμένα χωριά, αρχαίες πόλεις, ξεχασμένες ιστορίες, τοπικές παραδόσεις, ασυνήθιστα φαγητά και εκπληκτικά τοπία.

Και θα συνεχίσω να κάνω ερωτήσεις.

Πολλές ερωτήσεις.

Ευτυχώς, το Travel Inn Turkey είναι έτοιμο να τις ακούσει.

Τουλάχιστον, αυτό μου λένε.

Θα δούμε πόσο θα κρατήσει η υπομονή τους.

Προς το παρόν, όμως, η πρώτη μου ερώτηση είναι απλή:

Πού θα πάει η Νιόβη μετά;

Ο χάρτης περιμένει.

Και η τουρκική μου περιπέτεια μόλις ξεκίνησε.