LEER NIOBE KENNEN

Sommige reizen beginnen met een vliegticket.

Mijn begon met een Erasmus-aanvraag.

Ik kwam als jonge Erasmus-student naar Turkije, in de veronderstelling dat ik een paar maanden zou studeren, nieuwe mensen zou ontmoeten en iets anders zou ervaren.

Ik had geen idee dat ik op het punt stond verliefd te worden op een land.

Niet alleen op zijn oude steden of prachtige landschappen. Niet alleen op Istanbul, Cappadocië, Efeze of de eindeloze lijst van plekken die ik op mijn kaart had aangekruist.

Ik werd verliefd op iets veel moeilijker te beschrijven.

Turkse gastvrijheid.

Ik verbleef bij een Turkse familie en ontdekte heel snel dat een gast zijn in een Turks huis iets speciaals betekende. Een maaltijd was nooit zomaar een maaltijd. Een kopje thee was zelden gewoon een kopje thee. Er was altijd nog een vraag, nog een verhaal, nog een plek waar men me naartoe wilde brengen.

"Ben je daar al geweest?"

"Je moet deze plek bezoeken."

"Heb je dit nog niet geprobeerd?"

En natuurlijk de vraag die ik vaker heb gehoord dan ik me kan herinneren:

"Waar ga je morgen heen?"

Die vraag werd bijna een manier van leven voor mij.

Eén land, honderden reizen

Tijdens mijn verblijf als Erasmus-student voelde bijna elke dag anders aan.

Ik reisde per vliegtuig, trein, bus, veerboot, auto en soms met welke andere vervoersmiddelen dan ook die me naar mijn bestemming brachten.

Ik ontdekte dat reizen in Turkije al een avontuur kon zijn voordat je zelfs maar aankwam.

Ik bezocht oude steden, archeologische vindplaatsen, dorpen, bergen, kustlijnen en stadjes die ik nog nooit had gehoord voordat ik hier kwam.

Ik liep door plaatsen waar duizenden jaren geleden beschavingen leefden.

Ik stond tussen Romeinse ruïnes.

Ik keek naar de zonsopgang boven uitzonderlijke landschappen.

Ik zat aan tafels met mensen die ik pas enkele uren eerder had ontmoet.

En langzaam werd mijn kaart bedekt met kleine markeringen.

Maar er was een probleem.

Er waren nog veel te veel plekken die niet waren aangekruist.

Sommige bestemmingen waren omcirkeld.

Sommigen hadden sterretjes ernaast.

Sommigen hadden er zeer serieus "MOET BEZOEKEN" op geschreven.

En sommigen waren simpelweg onmogelijk in mijn Erasmus-schema te passen.

Uiteindelijk kwam mijn studie tot een einde.

Ik pakte mijn koffers en ging terug naar huis.

Maar er gebeurde iets vreemds.

Mijn koffer kwam thuis.

Mijn studie kwam thuis.

Mijn dagelijks leven kwam thuis.

Maar op de een of andere manier bleef mijn geest in Turkije.

Turkije was nog niet klaar met mij

Een tijdlang probeerde ik gewoon verder te gaan.

Ik voltooide mijn studie. Ik maakte plannen. Ik keerde terug naar mijn routine.

Maar elke keer als ik Turks hoorde, een foto van Turkije zag of iets rookte dat me aan een Turkse keuken herinnerde, werd ik teruggestuurd.

Terug naar dat gezinsleven.

Terug naar de reizen.

Terug naar de gesprekken.

Terug naar de plekken die ik had bezocht.

En, wat het allerbelangrijkste is, terug naar alle plekken die ik nog niet had bezocht.

Daar begreep ik iets.

Misschien was mijn relatie met Turkije niet bedoeld om te eindigen toen mijn Erasmus-ervaring eindigde.

Misschien was hij juist begonnen.

Dus besloot ik, na het afronden van mijn studie, mijn lange – en waarschijnlijk eindeloze – liefdesverhouding met dit uitzonderlijke land voort te zetten.

En daar begint mijn nieuwe avontuur.

Dus... wie is Niobe?

Hallo.

Ik ben Niobe.

Ik ben een reiziger, een nieuwsgierige ontdekkingsreiziger, een verzamelaar van verhalen en blijkbaar iemand die veel te veel vragen stelt.

Waarom is deze plek hier?

Wie heeft hier gewoond?

Waarom heet dit dorp zo?

Wat aten mensen?

Hoe reisden ze?

Wat gebeurde hier 2.000 jaar geleden?

Wat is deze vreemde rots?

En misschien wel de belangrijkste vraag van allemaal:

"Waar kunnen we nu naartoe?"

Lukkig heb ik mensen gevonden die het niet erg lijken te vinden dat ik eindeloos vragen stel.

Travel Inn Turkey heeft ingestemd om mee te gaan op de reis.

Zij zullen mij helpen de plekken te onderzoeken die ik eerder heb bezocht, de plekken te ontdekken die ik heb gemist en bestemmingen bloot te leggen waarvan ik nog nooit heb gehoord.

Gemeenschappelijk zullen we door de beroemde plekken van Turkije en zijn verborgen hoeken reizen.

En ik zal de verhalen niet voor mezelf houden.

Ik zal ze met jullie delen.

Mijn eerste bestemming draagt mijn naam

Er was eigenlijk maar één plek waar ik kon beginnen.

Een plek genaamd Niobe.

Ja.

Er bestaat echt een plek in Turkije die naar mij is vernoemd.

Wel... misschien moet ik zeggen dat ik naar haar ben vernoemd.

Welkom bij Niobe's Rots, nabij Manisa.

Aan de voet van de berg Spil, met uitzicht op het landschap rond Manisa, staat een natuurlijke rotsformatie bekend als Niobe Kaya – Niobe's Rots – of, meer poëtisch, Ağlayan Kaya: de Huilende Rots.

Kijk je vanaf de juiste richting, dan kun je het silhouet van een vrouwengezicht zien.

En achter dat gezicht ligt een van de treurigste verhalen uit de oude mythologie.

De vrouw achter de rots

Volgens het oude verhaal was Niobe de dochter van Tantalus en was ze verbonden met de regio van de berg Sipylus, de berg die wij vandaag kennen als de berg Spil.

Zij werd de vrouw van Amphion, koning van Thebe, en werd geprezen om haar vele kinderen.

Maar Niobe werd te trots op haar grote gezin.

Zij vergelijkt zich met Leto, de moeder van de goden Apollo en Artemis, die slechts twee kinderen had.

Niobe geloofde dat het hebben van zoveel kinderen haar superieur maakte.

Het was een gevaarlijke roempraat.

Leto's kinderen namen wraak.

Apollo en Artemis doodden Niobe's kinderen, en Niobe werd achtergelaten in wanhoop.

Zij huilde en rouwde totdat, volgens de legende, Zeus haar in steen veranderde.

De treurende moeder werd deel van de berg zelf.

En daarom werd de rots op de berg Spil bekend als Niobe.

De oude associatie was niets dat voor modern toerisme was uitgevonden. Het verhaal van Niobe en de rots bij Sipylus maakte al deel uit van de oude traditie. Homer verwijst naar Niobe in de Ilias, terwijl latere schrijvers haar direct verbonden met de rots nabij het oude Magnesia, tegenwoordig Manisa.

Huilt de rots echt?

Wel...

Dat hangt ervan af wie je vraagt.

De vorm van de rots is natuurlijk, gevormd door erosie, maar het uiterlijk heeft generaties mensen aangemoedigd het gezicht van een treurende vrouw te zien.

Traditioneel werden waterdruppels die met de rots werden geassocieerd, geïnterpreteerd als Niobe's tranen. De Turkse naam Ağlayan Kaya, wat "Huilende Rots" betekent, houdt die poëtische traditie in leven.

Daar staand, kon ik me niet inhouden om me af te vragen wat Niobe zelf zou denken.

Zou ze verrast zijn dat duizenden jaren later mensen nog steeds haar verhaal vertellen?

Zou ze blij zijn dat haar naam nog wordt herinnerd?

Of zou ze ons gewoon vragen ophouden met praten en haar even rust gunnen?

Ik vermoed dat laatste.

Meer dan een rots

Wat mij fascineert aan Niobe's Rots is dat het niet zomaar een geologische formatie is.

Het ligt op het snijpunt van natuur, mythologie, geschiedenis en herinnering.

De berg is echt.

De rots is echt.

De oude verhalen zijn echte stukjes menselijke cultuur.

Maar de emoties binnen het verhaal – trots, liefde, verlies, verdriet en herinnering – zijn net zo krachtig vandaag als duizenden jaren geleden.

Dat is iets waar ik altijd al van hield aan reizen in Turkije.

Jij bezoekt een plek niet zomaar.

Jij ontdekt lagen.

Kijk onder de moderne stad en je vindt misschien een Ottomaans verhaal.

Kijk onder dat en je vindt misschien een Romeins verhaal.

Ga dieper en plotseling sta je in een landschap verbonden met Griekse mythologie, oude Anatolische culturen of beschavingen die verdwenen zijn lang voordat onze moderne wereld bestond.

En soms...

vind je gewoon een rots.

Een rots die je laat stoppen.

Een rots die je laat dubbel kijken.

Een rots die duizenden jaren een verhaal vertelt.

En dit is pas het begin

Dus, dit ben ik.

Niobe.

Ik heb een kaart.

Hij zit nog vol met pinnen.

Sommige zijn plekken die ik al heb bezocht.

Veel zijn plekken die ik nog wil ontdekken.

En er zijn waarschijnlijk nog honderden meer die ik nog niet eens ken.

Dat is het spannende deel.

Vanaf nu neem ik je mee.

We zullen sommige plekken opnieuw bezoeken die ik ontdekte tijdens mijn Erasmus-jaren.

We zullen bestemmingen verkennen die ik nooit heb kunnen bereiken.

We zullen zoeken naar verborgen dorpen, oude steden, vergeten verhalen, lokale tradities, ongebruikelijke gerechten en uitzonderlijke landschappen.

En ik zal blijven vragen stellen.

Veel vragen.

Gelukkig is Travel Inn Turkey daarvoor klaar.

Althans, dat zeggen ze tegen mij.

We zullen zien hoe lang hun geduld duurt.

Voor nu is mijn eerste vraag echter eenvoudig:

Waar moet Niobe nu naartoe?

De kaart wacht.

En mijn Turkse avontuur is net begonnen.