Οι Πύργοι με το Μπακλαβά

Νόμιζα ότι ήξερα πώς μοιάζει ο μπακλαβάς.

Τετράγωνα. Ρόμβοι. Χρυσές στρώσεις. Φιστίκια σκορπισμένα από πάνω.

Μετά, κάπου στο ταξίδι μου στην Τουρκία, είδα έναν πύργο.

Όχι πέτρινο πύργο.

Όχι αρχαίο πύργο.

Έναν πύργο με μπακλαβά.

Στεκόταν περήφανα πίσω από το γυαλί ενός μικρού ζαχαροπλαστείου, φτιαγμένος από στρώση μετά τη στρώση από λεπτό φύλλο, βούτυρο και φιστίκια, με σιρόπι να λάμπει ανάμεσα στις πτυχές.

Κοίταξα κατάματα.

«Αυτό όντως είναι μπακλαβάς;» ρώτησα.

Ο άντρας πίσω από την τράπεζα χαμογέλασε.

«Φυσικά.»

Το είπε σαν να είχα μόλις ρωτήσει αν ο ουρανός είναι πράγματι μπλε.

Έδειξα τον πύργο.

«Και οι άνθρωποι τρώνε αυτό;»

Γέλασε.

«Αυτό ακριβώς είναι το σχέδιο.»

Παραγγείλω ένα κομμάτι.

Η πρώτη μπουκιά ήταν επικίνδυνα νόστιμη.

Το φύλλο έσπασε απαλά. Ακολούθησαν τα φιστίκια. Μετά ήρθε η γλυκύτητα — πλούσια, ζεστή και αδιαμφισβήτητα τουρκική.

Ξαφνικά κατάλαβα κάτι.

Ο μπακλαβάς δεν είναι απλώς επιδόρπιο.

Είναι αρχιτεκτονική που μπορείς να φας.

Οι στρώσεις είναι τα δάπεδά του.

Τα φιστίκια είναι η διακόσμησή του.

Το σιρόπι είναι το μυστικό που κρατάει όλα μαζί.

Και ο σεφ;

Ο αρχιτέκτονας.

Αλλά η περιπέτειά μου δεν είχε τελειώσει.

Λίγο αργότερα ανακάλυψα έναν άλλο πύργο.

Αυτός ήταν φτιαγμένος από καϊμάκι (kadayif) — εκείνες τις λεπτές, χρυσές κλωστές ψιλοκομμένου φύλλου που μοιάζουν σχεδόν με λεπτά χρυσά μαλλιά.

Ήταν ψηλότερος, πιο σκούρος και υπέροχα ακατάστατος.

Τον ονόμασα τον Πύργο με το Kadayif.

Ο σεφ με κοίταξε.

«Κουνέφε», διόρθωσε.

«Αχ», είπα. «Άρα ο πύργος έχει όνομα.»

Κούνησε καταφατικά το κεφάλι.

Και μετά πρόσθεσε κάτι που με έκανε να γελάσω:

«Κάθε πύργος χρειάζεται όνομα.»

Το kadayif ήταν διαφορετικό από τον μπακλαβά.

Χρυσό και τραγανό από έξω.

Ζεστό και μαλακό από μέσα.

Και κρυμμένο στη μέση ήταν το τυρί.

Τυρί!

Κοίταξα τον σεφ με δυσπιστία.

«Βάζετε τυρί στα επιδόρπια;»

Χαμογέλασε.

«Δεν έχεις ταξιδέψει αρκετά.»

Δίκιο είχε.

Έκανα μια ακόμα μπουκιά.

Το ζεστό τυρί τέντωνεται ανάμεσα στο φύλλο και το σιρόπι και ξαφνικά οι προσεκτικά χτισμένοι κανόνες μου για το τι πρέπει να είναι ένα επιδόρπιο κατέρρευσαν ολοκληρωτικά.

Αυτό το απόγευμα, σταμάτησα να σκέφτομαι τα επιδόρπια ως πράγματα που απλώς παραγγέλνεις στο τέλος ενός γεύματος.

Στην Τουρκία, μπορούν να είναι μια εμπειρία.

Μια συζήτηση.

Μια παράδοση.

Ένας λόγος να καθίσεις με έναν άγνωστο.

Ένας λόγος για κάποιον να εξηγήσει πώς το έφτιαχνε η γιαγιά του.

Και μερικές φορές, προφανώς, ένας λόγος για να χτίσεις έναν πύργο.

Αποχώρησα από το ζαχαροπλαστείο με κολλώδη δάχτυλα και ένα χαμόγελο.

Είχα έρθει ψάχνοντας κάτι γλυκό.

Βρήκα αντίθετα ένα μικρό κομμάτι της τουρκικής κουλτούρας.

Και τώρα κάθε φορά που κάποιος μου λέει ότι έχει ήδη δοκιμάσει μπακλαβά, έχω μόνο μία ερώτηση:

«Ναι… αλλά έχεις ποτέ ανέβει σε έναν πύργο με μπακλαβά;»

Ίσως αυτό είναι το πρόβλημα με το ταξίδι.

Φεύγεις από το σπίτι νομίζοντας ότι ξέρεις τι ψάχνεις.

Μετά η Τουρκία σου βάζει ήσυχα κάτι εντελώς απροσδόκητο μπροστά σου.

Και παίρνεις μια μπουκιά.