Kullat e Bakllavës

Mendoja se e dija si dukej bakllava.

Katrore. Diamante. Shtresa të arta. Pistaqe të shpërndara mbi të.

Atëherë, diku në udhëtimin tim nëpër Turqi, pashë një kullë.

Nuk ishte një kullë prej guri.

Nuk ishte një kullë antike.

Era një kullë bakllave.

Ajo qëndronte me krenari pas xhamit të një dyqani të vogël ëmbëlsirash, e bërë nga shtresë pas shtrese brumi i hollë, gjalpë dhe pistaqe, me sirup që shkëlqente midis piekave.

Më vura sytë te ajo.

“A është vërtet bakllava?” e pyeta.

Burrri prapa kontrës buzëqeshi.

“Natyrshëm.”

e tha sikur sapo kishte pyetur nëse qielli është vërtet blu.

I tregova me gisht drejt kullës.

“Dhe njerëzit hanë këtë?”

Qeshi.

“Kjo është ideja.”

Porosa një copë.

Gërvishtja e parë ishte rrezikshmërisht e mirë.

Brumi u çau butësisht. Pasuan pistaqet. Pastaj erdhi ëmbëlsia – e pasur, e ngrohtë dhe pa dyshim turke.

Njëherësh kuptova diçka.

Bakllava nuk është thjesht një ëmbëlsirë.

Është arkitekturë që mund ta hahet.

Shtresat janë katet e saj.

Pistaqet janë zbukurimi i saj.

Sirupi është sekreti që mbart gjithçka së bashku.

Dhe shefi i ëmbëlsirave?

Arkitekti.

Por aventura ime nuk kishte përfunduar.

Një pak kohë më vonë zbulova një kullë tjetër.

Kjo ishte e bërë nga kadayif – ato fije të holla, të arta të brumit të grirë që duket pothuajse si flokë të hollë të artë.

Ishte më e lartë, më e errët dhe mrekullisht e papastër.

E quaja Kullën e Kadayifit.

Shefi më shikoi.

“Künefe,” korrigjoi ai.

“Ah,” thashë. “Pra kulla ka një emër.”

Ai dha kokë.

Dhe pastaj shtoi diçka që më bëri të qesha:

“Çdo kullë duhet të ketë një emër.”

Kadayifi ishte ndryshe nga bakllava.

I thatë jashtë.

I butë dhe i ngrohtë brenda.

Dhe i fshehur në mes ishte djathë.

Djathë!

Më shikova shefin me mosbesim.

“Vendosni djathë në ëmbëlsirë?”

U buzëqesh.

“Nuk jeni udhëtuar mjaftueshëm.”

Pikë e drejtë.

Mora një gërvishtje tjetër.

Djathi i ngrohtë u zgjat midis brumit dhe sirupit, dhe papritmas rregullat e mia të ndërta me kujdes për atë se çfarë duhet të jetë një ëmbëlsirë u shkatërruan plotësisht.

Atyl pasdite, pushova të mendon për ëmbëlsirat si gjëra që thjesht porosisen në fund të një vakti.

Në Turqi, ato mund të jenë një përvojë.

Një bisedë.

Një traditë.

Një arsye për të ulur pranë një të panjohuri.

Një arsye që dikush të shpjegojë si e bënte gjyshja e tij.

Dhe ndonjëherë, duket, një arsye për të ndërtuar një kullë.

U largova nga dyqani i ëmbëlsirave me gishta të ngjitshëm dhe me një buzëqeshje.

Kisha ardhur duke kërkuar diçka të ëmbël.

Gjeta një copëz të kulturës turke në vend.

Dhe tani, kur dikujt i them se kanë provuar tashmë bakllavën, kam vetëm një pyetje:

“Po… por a ke kthyer ndonjëherë një kullë bakllave?”

Ndoshta ky është problemi me udhëtimin.

Lë shtëpinë duke menduar se e di se çfarë po kërkon.

Atëherë Turqia qetësisht të paraqet diçka krejtësisht të papritur.

Dhe ti bën një gërvishtje.