თურქული ბაყლავა: თურქეთის ტკბილი ფენები

მეგონა, ვიცოდი, როგორი იყო ბაყლავა.

კვადრატები. რომბები. ოქროსფერი ფენები. ზემოდან მიმობნეული ფისტები.

შემდეგ, თურქეთში მოგზაურობისას, ერთ კოშკს წავაწყდი.

არა ქვის კოშკს.

არა უძველეს კოშკს.

ბაყლავას კოშკს.

ის პატარა საკონდიტრო მაღაზიის შუშის მიღმა მაღლა იდგა, ნაზი ცომის, კარაქისა და ფისტების ფენებისგან შექმნილი, სიროფით, რომელიც ნაკეცებს შორის ბრწყინავდა.

მივაჩერდი.

„ეს მართლა ბაყლავაა?“ ვკითხე.

მაგიდის მიღმა მდგარი კაცი გაიღიმა.

„რა თქმა უნდა.“

თითქოს ვკითხე, ცა მართლა ლურჯია თუ არა.

კოშკისკენ მივუთითე.

„და ამას ხალხი ჭამს?“

ის გაიცინა.

„სწორედ ეგ არის ჩანაფიქრი.“

ერთი შევუკვეთე.

პირველი ლუკმა საშიშად გემრიელი იყო.

ცომი ნაზად გატყდა. მას ფისტები მოჰყვა. შემდეგ მოვიდა ტკბილი გემო — მდიდარი, თბილი და უდავოდ თურქული.

უცებ რაღაც გავიაზრე.

ბაყლავა მხოლოდ დესერტი არ არის.

ეს არქიტექტურაა, რომლის ჭმაც შეიძლება.

ფენები მისი სართულებია.

ფისტები მისი დეკორაციაა.

სიროფი კი საიდუმლოა, რომელიც ყველაფერს ერთად ინახავს.

ხოლო კონდიტერი?

არქიტექტორი.

მაგრამ ჩემი თავგადასავალი ჯერ არ დასრულებულა.

ცოტა ხნის შემდეგ კიდევ ერთი კოშკი აღმოვაჩინე.

ეს კადაიფისგან იყო გაკეთებული — იმ ნაზი, ოქროსფერი ძაფებისგან დაჭრილი ცომისგან, რომლებიც თითქმის ფაქიზ ოქროსფერ თმას ჰგავს.

ის უფრო მაღალი, უფრო მუქი და საოცრად უწესრიგო იყო.

კადაიფის კოშკი დავარქვი.

კონდიტერმა ჩემსკენ შემომხედა.

„კუნეფე,“ შემასწორა.

„აა,“ ვთქვი. „ესე იგი, კოშკს სახელი აქვს.“

მან თავი დაუქნია.

შემდეგ კი დაამატა რაღაც, რამაც გამაცინა:

„ყველა კოშკს სახელი სჭირდება.“

კადაიფი ბაყლავისგან განსხვავებული იყო.

გარედან ხრაშუნა.

შიგნიდან რბილი და თბილი.

ცენტრში კი ყველი იყო დამალული.

ყველი!

მძიმედ შევხედე კონდიტერს.

„დესერტში ყველს ათავსებთ?“

მან გაიღიმა.

კიდევ ერთი ლუკმა გავსინჯე.

თბილი ყველი ცომსა და სიროფს შორის იჭიმებოდა და უცებ ჩემი ფრთხილად შედგენილი წესები იმის შესახებ, როგორი უნდა იყოს დესერტი, მთლიანად დაინგრა.

იმ საღამოს შევწყვიტე დესერტების ფიქრი როგორც იმისა, რაც უბრალოდ უნდა შეუკვეთო საჭმლის ბოლოს.

თურქეთში ისინი გამოცდილება შეიძლება იყვნენ.

საუბარი.

ტრადიცია.

მიზეზი, რომ უცნობს დაუსხდე გვერდით.

მიზეზი, რომ ვინმემ აგიხსნას, როგორ აკეთებდა ამას მისი ბებია.

და ზოგჯერ, როგორც ჩანს, მიზეზი კოშკის ასაშენებლად.

საკონდიტრო მაღაზიიდან ვიბრუნე ხელებით, რომლებიც წებოვანი იყო, და ღიმილით.

ტკბილეულის საძებნელად ვიყავი მოსული.

სანაცვლოდ თურქული კულტურის პატარა ნაწილი ვიპოვე.

იქნებ სწორედ ეს არის მოგზაურობის პრობლემა.

სახლიდან მიდიხარ იმ აზრით, რომ იცი, რა გჭირდება.

შემდეგ თურქეთი ჩუმად გიდებს რაღაც სრულიად მოულოდნელს.

და შენ იღებ ლუკმას.

შემდეგ კი მე დავდექი იმ ორ კითხვის წინაშე, რომელზეც ყველა თურქეთში მოგზაურს ბოლოს პასუხის გაცემა უწევს:

რამდენი ნაჭერი ბაყლავა შეუძლია ერთ ადამიანს, სულაც შეჭამოს?

და რამდენი დალუქული ყუთის ტარება შეუძლია ჩემოდანს კანონიერად — ან ემოციურად — სახლში წასაღებად?

პირველ კითხვაზე პასუხი არ მქონდა. ჩემმა კუჭმა თქვა: „საკმარისია.“ ჩემმა თვალებმა თქვეს: „კიდევ ერთი“.

ასე რომ, ძვირფასო მოგზაურო, თუ თურქეთს ტკბილი კოშკებისთვის ეწვევი, გაითვალისწინე ჩემი რჩევა: დატოვე ადგილი ჩემოდანში… და სრულიად არ დატოვო ადგილი თვითკონტროლში. ბოლოს და ბოლოს, კალორიები ქრება.

და გახსოვდეს: საუკეთესო ბაყლავა ის არის, რომლის წამოღებაც გიყვარდა საკმარისად… და არა ის, რომელიც იმიტომ იყიდე, რომ ყუთი ლამაზი იყო.

Niobe_