De Baklava Toren

Dacht ik dat ik wist hoe baklava eruitzag.

Vierkanten. Ruiten. Gouden lagen. Pistachen verspreid bovenop.

Toen, ergens op mijn reis door Turkije, zag ik een toren.

Geen stenen toren.

Geen oude toren.

Een baklavatoren.

Hij stond fier achter het glas van een klein banketbakkerswinkeltje, gemaakt van laag na laag van delicaat deeg, boter en pistachen, met siroop die glansde tussen de plooien.

Ik staarde ernaar.

"Is dat echt baklava?" vroeg ik.

De man achter de toonbank glimlachte.

"Natuurlijk."

Hij zei het alsof ik net had gevraagd of de lucht wel echt blauw is.

Ik wees naar de toren.

"En mensen eten dat?"

Hij lachte.

"Dat is het idee."

Ik bestelde er één.

De eerste hap was gevaarlijk lekker.

Het deeg kraakte zachtjes. De pistachen volgden. Toen kwam de zoetheid – rijk, warm en onmiskenbaar Turks.

Plotseling begreep ik iets.

Baklava is niet alleen een dessert.

Het is architectuur die je kunt eten.

Lagen zijn de verdiepingen.

Pistachen zijn de decoratie.

Siroop is het geheim dat alles bij elkaar houdt.

En de banketbakker?

De architect.

Mijn avontuur was nog niet voorbij.

Een beetje later ontdekte ik nog een toren.

Deze was gemaakt van kadayif – die delicate, gouden draden van gesneden deeg die bijna lijken op fijn goudkleurig haar.

Hij was hoger, donkerder en wonderlijk rommelig.

Ik noemde hem de Kadayif-toren.

De chef keek me aan.

"Künefe," corrigeerde hij.

"Ah," zei ik. "Dus de toren heeft een naam."

Hij knikte.

En toen voegde hij iets toe wat me liet lachen:

"Elke toren heeft een naam nodig."

De kadayif was anders dan de baklava.

Knapperig buiten.

Zacht en warm binnen.

En verborgen in het midden zat kaas.

Kaas!

Ik keek de chef met ongeloof aan.

"Je doet kaas in een dessert?"

Hij glimlachte.

"Je hebt niet genoeg gereisd."

Goed punt.

Ik nam nog een hap.

De warme kaas rekte zich uit tussen het deeg en de siroop, en plotseling waren mijn zorgvuldig opgebouwde regels over wat een dessert zou moeten zijn volledig vernietigd.

Die middag hield ik op met desserts te zien als dingen die je gewoon aan het einde van een maaltijd bestelt.

In Turkije kunnen ze een ervaring zijn.

Een gesprek.

Een traditie.

Een reden om met een vreemde te gaan zitten.

Een reden voor iemand om uit te leggen hoe hun oma het maakte.

En soms, blijkbaar, een reden om een toren te bouwen.

Ik verliet het banketbakkerswinkeltje met plakkerige vingers en een glimlach.

Ik was op zoek gegaan naar iets zoets.

Ik vond in plaats daarvan een klein stukje Turkse cultuur.

En nu, wanneer iemand me vertelt dat ze baklava al eens hebben geprobeerd, heb ik maar één vraag:

"Ja… maar heb je ooit een baklavatoren beklommen?"

Misschien ligt daar het probleem met reizen.

Jij verlaat huis met de gedachte dat je weet waar je naar op zoek bent.

Dan zet Turkije rustig iets volkomen onverwachts voor je neer.

En jij neemt een hap.